omdat ik een ruimdenkend mensch ben zal ik een reactie-uit-de-provincie posten, al ben ik het hier natuurlijk helemaal niet mee eens. Maar als men de moeite neemt mij te mailen, ben ik de beroerdste niet.
Ik kan me voorstellen dat vanuit de verre weilanden men denkt What the fuck Red de onderdoorgang, zoals Sybrand, maar.... enfin, leest u maar.

dag Hanneke,

gelukkig, je bent niet ziek! Een van de weinige gelukkigen op dit moment, volgens mij. Maar waarom steek je dat zeldzame geluk nu in de 'redding' van de onderdoorgang van het Rijksmuseum? (..) Ik begrijp de pointe niet zo, vrees ik. \'We raken een verbinding kwijt' lees ik ook weer bij jou. Maar het aardige van gebouwen is toch dat je er ook nog omhéén kunt fietsen? Of mis ik hier iets? Is het Rijks alomtegenwoordig, dat je er echt absoluut alleen maar onderdoor zou kunnen? En dat van die muziek. Ja. Nou ja. Geniet van de herinnering en laat er ook weer eens iets nieuws ontstaan zou ik zeggen. Een nieuwe ingang is voor het Rijks werkelijk geen overbodige luxe. Al die keren dat ik met vrienden in die gammele keet mijn kaartjes stond te kopen. Rembrandt verdient beter!
Ik vond de onderdoorgang bovendien altijd een beetje spooky en naar ouwemannenpis ruiken. Dus: kan ik nog ergens een actiegroep "Leve de nieuwe onderdoorgang' starten? Is dat geloofwaardig vanuit gat-in-de-polder Hekelingen ( wij fietsen hier altijd onder de koeien door)
hartelijke groet
Sybrand

Beste Sybrand en andere niet-Amsterdammers, in de hectische, lawaaiige, gestresste stad is een rustpunt als de onderdoorgang van wezenlijk belang. Er zijn geen auto's, het regent er niet, de mooiste muziek krijgt er supergoede akoestiek, je maakt een duidelijke overgang van het ene stadsdeel naar het andere, het Museumplein wacht je op of de Spiegelgracht lacht je toe, je leven loopt heel even geen gevaar. Zodra je uit de onderdoorgang komt begint de eeuwige survival, op de Stadhouderskade en links- of rechtsom op het Museumplein is het verdomd goed opletten geblazen.
De ellende begon al toen de Deense architect Anderson op het Museumplein de rechte fietsroute afbrak voor het Museum. Er zijn nu twee enge hoeken ontstaan.
Nog gevaarlijker is het als je helemaal om het Museum moet heenfietsen, zoals nu het geval is.
In het alternatief van het "Red-comité" is een prachtige ingang gepland aan het begin van de onderdoorgang in plaats van er middenin. Je zal nooit meer kaartjes hoeven kopen in een 'armoedige keet', maar altijd in een grote ondergrondse entree. Zoals de plannen van Cruz en Ortis voor het Museum nu zijn, komen er onherroepelijk logistieke problemen met de duizenden wandelaars (o.a. toeristen) en fietsers, er zijn 4 heel smalle paden voor gereserveerd. En dat zal vast resulteren in de maatregel: de fietsers kunnen er niet meer door: veel te gevaarlijk voor de voetgangers. En dan... zie onze bezwaren hierboven.
Ik vind het ook onzin dat er - behalve de spectaculaire vernieuwing van het hele museum - zo nodig aan die onderdoorgang getornd moet worden, behalve dat hij veel mooier en lichter (de open hoven aan weerszijden met grote glazen wanden) wordt dan hij was. Waarom "iets nieuws" als het oude uniek en onvervangbaar is? En als je dat opgeeft kan je nooit meer terug!
Kortom: het is een pure schande en onbegrijpelijk dat het Rijksmuseum bij het verstrekken van de opdracht niet al heeft gezegd: "Voorwaarde voor alle ontwerpen is dat de onderdoorgang volkomen ongemoeid blijft." Die mensen houden niet van Amsterdam, zoveel is wel zeker.
RED DE ONDERDOORGANG!