Dat programma van Prem Radakishun is erg in orde.
Er wordt soms smalend over gedaan, bijvoorbeeld laatst door Volkskrant-tv-recensent Wim de Jong, maar het is toch een witte raaf van deugdelijkheid en hartstocht in deze tijd van cynisme.
Vanuit verbazing en verontwaardiging stelt Prem met zijn grote mond dingen aan de kaak, waar ik toch regelmatig tranen van in mijn ogen krijg, van woede.



Vanavond bijvoorbeeld, ging het over een aanbiddelijk klein meisje, ik denk Marokkaans, in Sittard, dat door een paar “grote jongens” in elkaar geschopt en getrapt was.


(Vraag: aan wie doet dit kleine Sittardse meisje je denken?)

Ze was misschien 6, vertelde haar verhaal met grote bruine verbijsterde ogen en zo’n mondje met net gewisselde iets te grote tanden. Ze schopten haar overal en zeiden vieze woorden als Marokkaan, en iets met geiten. En ook tussen haar benen hadden ze haar getrapt.
Haar vader zat er verdrietig bij. Eén keer had hij haar niet uit school gehaald, en nu dit.



Ik werd er woedend en triest van.

In een jongerencentrum waar ook de schoppers bekend waren praatte Prem met een paar jongens. Die dit niet hadden gedaan overigens. Maar wel zei één: “Ik kan er niet van wakker liggen.” En trok er dit gezicht bij.


Overigens was een kleine jongen van allochtone afkomst ook in elkaar getrapt en in een diepe plas gegooid. Hij werd “gered” door een voorbijganger die zei dat de jongens op moesten houden. Toen lieten ze hem in die plas liggen.
De politie doet een onderzoek.

Prem, ga door met je grote bek.