Deze foto viel bij me in de bus, het omslag van de nieuwe roman van Oscar van den Boogaard.
Ik dacht Jezus, wat een mooie benen!
En toen: hoe is die afspraak toch ooit vastgesteld dat sommige benen mooi zijn (deze dus) en andere niet (de mijne). We lijken het daar wel allemaal over eens te zijn, maar hoe zit dat nou?
Omdat het veulen, of het hert ons zo ontroert? En hun benen dus ook?

In hetzelfde koortsdenken verbaasde ik me ook over een reactie die me werd toegestuurd naar aanleiding van het stoppen van B & W.
Ene meneer Arthur Martens schreef onder meer: Hanneke Groenteman viel me honderd procent mee: ze hoefde hier tenminste niet meer te doen alsof ze van cultuur hield. Maar van de andere kant was ze natuurlijk wel de mevrouw die heeeeeel toevallig met een eigen boek op de markt kwam nadat ze juist weer eens zes weekjes een cultuurprogramma had gepresenteerd... Iemand dus zonder veel principes.
Hier past slechts eerbiedig zwijgen....