Ik had nooit kunnen denken dat op een heerlijke vakantie mijn gedachten ook maar één seconde bij Jack Spijkerman zouden blijven hangen. Zonde van de mooie Parijse lente, eigenlijk.
Maar het nieuws in Le Monde beklijfde niet en toen ik per ongeluk de Volkskrant las, bleef hij haken.



Jack Spijkerman dus.
Weg bij de VARA.
Een slag voor de publieke omroep. Want Jack, die alles behalve de lach aan zijn kont heeft, heeft zich een meester getoond in het desondanks organiseren van een succesformule. Geheimzinnig, maar waar.
Miljoenen kijkers, miljoenen euro's op de bank, lekker links lachen bij de Spijkermannetjes thuis, zou je dus zeggen.
Niet dus.

Nou, ten eerste is Jack altijd verongelijkt en tekort gedaan.
Zolang hij bij de VARA werkte vond hij dat hij niet genoeg kreeg (geld, aandacht, veren in de reet), nu hij weg glipt doet hij dat met dezelfde verongelijkte praatjes: geen pensioen, altijd "solidair" geweest, eindelijk mag ik wat ik zo graag wil....

Ten tweede heeft hij zoveel met politici gepraat, dat hij hun streken kent: hij haalt de politiek erbij om zijn overstap te legitimeren: amusement zou onder druk staan bij de publieke omroep en dan voelt hij zich ook niet veilig. Terwijl alom Jack 'Kopspijkers'Spijkerman als de EXCUUSTRUUS voor amusement bij de publieke omroep genoemd is.

Maar Jack is natuurlijk gewoon, net als bijna iedereen, een rupsje Nooitgenoeg.
Een klein mannetje dat steeds verder wil plassen.
En toen John-van-Tien zijn G-plekje vond, hem daar kietelde, was dat gevoeletje zó lekker, dat Jack bereid was per onmiddellijk contractbreuk met de VARA te plegen en in Johns armen te vallen.
Hij is de eerste niet en zal de laatste niet zijn.

Alleen: dat gezeur over socialisme ("ik ben een socialist") moet dat erbij Jack?
Wat is een socialist these days? Zeker niet iemand die het zichzelf noemt, volgens mij.
Net als ik mensen wantrouw die zichzelf "integer" noemen, wantrouw ik iemand die de publieke omroep laat voor wat hij is, voor nog meer Euri in zijn spaarbankboekje en zich dan socialist noemt.

En dan: solidair met de VARA?
Omgekeerd toch net zo goed?
Hij heeft kunnen doen wat hij wou, de VARA heeft het hem laten doen.
23 jaar lang (wat een tijd!), niet zozeer solidair met, maar belang bij elkaar.
Geen van beiden, noch Spijkerman, noch de VARA, doen aan liefdadigheid.
Allebei zijn ze hard en zakelijk, als het moment daar is, geloof me.
Toen hij zijn contract tekende, in 2004, was het nog "in 2007 ben ik 25 jaar bij de VARA en dat jubileum wil ik hier vieren."
En nu is het op stel en sprong wegwezen.

Maar de kijkcijfergekte heeft van Jack een verwend kreng gemaakt.
En de gekrenktheid heeft van de VARA een stel verontwaardigde ouders gemaakt.
Vier weken op je kamer blijven, je programma's worden niet meer uitgezonden!
Alsof dat helpt...

Het zal raar zijn straks, op het Gala als Tien begint. Jack in een schone bloes naast Linda met nieuwe botox.
Tien voor Jack, en een zoen van de juffrouw.

Ik had dit stukje al geschreven, toen ik een oude column van MARTIN BRIL vond.
Van 29 januari van dit jaar was hij (dus toen Jack zich nog "socialist" mocht noemen), en weer bewijst Martin Bril zijn visionaire talent. We hadden het allemaal kunnen weten, maar hij zag het.
(Heeft John je al gebeld, Martin? DOE HET NIET....)


Jack Spijkerman heeft een nieuwe auto. Heel Amsterdam-Zuid heeft er plezier van gehad. Het is een BMW X5, niet eens zo'n opvallende auto voor Zuid, maar wel in combinatie
met Jack Spijkerman.
In het begin kon Jack er maar moeilijk aan wennen. Dat was eigenlijk de mooiste periode. Volkomen bescheten zat Jack achter het stuur. Hij geneerde zich een hoedje. Het zweet stond in zijn handen, dat voelde je. Jack maakte zich ontzettend zorgen. Kon het wel, dat hij als linkse jongen in een auto van 59.000 euro rondreed, een BMW no less, een terreinwagen, een PC Hooft-tractor?
Het kon, natuurlijk.
Jacks existentiële twijfel had gevolgen voor zijn rijstijl, en ook dat was genieten. Inparkeren, achteruitrijden, een bochtje draaien, voorsorteren, instappen, het waren allemaal dingen waar Jack vroeger, toen hij nog Citroën reed, heel bedreven in was, maar die nu buiten zijn bereik lagen. Het leek wel alsof hij net zijn rijbewijs had. Hij kon er niets van, aangrijpend.
Maar hij zette door.
Jack kreeg de auto onder de knie, en een volgend probleem diende zich aan. Hoe moest hij zich gedragen? Welke look paste het best bij zijn wagen?
Weer hield het publiek de adem in.
In eerste instantie probeerde Jack het met humor. Hij zette een brede grijns op als hij in zijn wagen klom. Hij lachte mee met Zuid, maar zo nadrukkelijk dat de mensen konden denken dat Jack hen in de maling nam. Alleen; dat dachten ze niet, want ze doorzagen de strategie, en dus moest Jack het anders aanpakken.
Hij koos voor de vlotte, soepele aanpak, als om te benadrukken dat het heel vanzelfsprekend was dat hij in een BMW X5 reed. Die aanpak mislukte omdat alles aan Jack nu eenmaal rommelig en verkreukeld is, het contrast met de auto was gewoon te groot. Het liefst was Jack natuurlijk onzichtbaar geweest.
Hoe nu verder?
Het was een hele worsteling. Buren van Jack vertelden dat Jack soms wel een half uur in zijn geparkeerde auto zat. Rusteloos schoof hij in zijn leren stoel heen en weer. Af en toe drukte hij op een knopje om de buitenspiegels te laten bewegen. Hij was aan het oefenen. Maar als hij dan eindelijk uitstapte, was er niets veranderd, of toch?
Ja.
Gisteren kon Zuid opgelucht de schouders ophalen. Jack Spijkerman en zijn BMW X5 pasten bij elkaar, ze hadden zich met elkaar verzoend - zou je ook kunnen zeggen. Jack schaamde zich niet meer, hij dacht er niet meer over na. Hij was trots op zijn auto, maar meer dan een auto was het nou ook weer niet. Ontspannen reed hij langs het winkelende publiek in de Cornelis Schuytstraat. Volkomen logisch keek hij in zijn spiegels, alles ging zoals het moest gaan, ja, de mensen zagen hem niet meer. Het nieuwe was er van af, en Zuid was het erover eens dat Jack nu in stilte mocht genieten.