Dag Han,

is het zo triest, wanneer mijn keuzes ook afhangen van andere mensen, zoals jij schrijft aan Ron? Ja ,je hebt gelijk dat Jack, Barend, Remco, Jan, en hoe ze allemaal maar heten animeermeisjes zijn. Maar dat kun je pas zeggen ná het demasque. Tot die tijd wekten ze toch de indruk een missie te hebben. Iets te willen neerzetten. Iets waarin ik geloven zou. Waarin ik hen zou willen volgen.

Dus ik liet mijn ideeën mede voeden door wat ik van hen hoorde. Ik dacht dat ze ergens heen gingen. Naar een Nederland voor allemaal, naar iets zinnigs in elk geval. En dan op een dag 'PLOEP' gaan de verkleedkleren uit en zie ik ineens duidelijk de rokjes van dollars aan de magere billen van Jack en de kontpluimen van ijdelheid er achter. Dáár weer boven zijn grijnzende kop die zegt: "GEFOPT! Grote oen, dat jij ons volgde." Ja ik was een oen, Hanneke, maar je bent wat laat met je vaststelling. Ondertussen heb ik me door al die Jacken, Jannen, Barendjes mooi laten naaien.

Dat ik hen trouwens vertrouwde had er alles mee te maken, dat de echte jongens en meisjes in Den Haag al jaren geleden schaamteloos hun rokjes en pluimpjes lieten zien.

Dus.... is er nog iemand om te vertrouwen? Carrie misschien. Maar ondertussen vrees je dat die ook al net zo te koop is.

Ron, ik snap je gekwetstheid. Ze hebben met je gespeeld en ze vonden het heerlijk. En Jack nu ergens lachen in een villa met zwembad. Op de buitenmuur (naast de controlecamera) de tekst "En in het diepst van mijn hart bleef ik toch socialist"
Barst. Barst toch allemaal.

Ik zou ont-zet-tend graag niet gaan stemmen. Iets doen met mijn boosheid. Iets roepen tegen het Groot-Kapitaal (ha!). Iets dat zou helpen. Maar niet-stemmen helpt ook niet. En dat stemt pas echt droevig.

groet

Sybrand van Dijk

Laatste woord Hanneke:
- zeker zeker weten dat Carrie niet te koop is.