Stel.
Je komt aan op het Centraal Station in Amsterdam.
Beladen met koffer, boodschappen bij de avond-Albert Heijn, extra tas met boeken en een tas aan je schouder. Je denkt Het is vakantie, ik neem een taxi.
Beleefd vervoeg je je bij de eerste wagen van de rij.
Vijf mannen (taxichauffeurs?) hangen een sigaret te roken bij één van de taxi's.
Kan ik een taxi krijgen?
Waar naar toe?
..... (adres in de binnenstad).
15 Euro.
15 Euro? Voor zo'n ritje? Ik wil een taxi met een meter.
Wij niet. Wij 15 Euro. Anders niet.
Hoe heb ik het nou? Wat is dit voor manier? Ik kan toch gewoon een taxi met een meter krijgen.
Probeer achterin, wij niet. Neem tram!
Ik bereik een turbokookpunt.
Wat is dit voor gajes, hoe is dit mogelijk?
Ik probeer een taxi uit de rij erachter te krijgen, maar ze kijken allemaal naar mijn machteloze woede (tranen in aantocht), verroeren geen vin, roepen iets van "kennen jou van televisie" en "alleen voorste taxi!"
Achterin de rij staat een "verkeersregelaar" (dat staat ook heel groot op hun jurk) bij een slagboompje en die zegt "Maak je nou maar niet druk wijffie, ik regel wat voor je."
Ik raas van woede, krijg na veel gedoe eindelijk een taxichauffeur die net aan komt rijden, met een meter, maar die weer geen idee heeft waar mijn adres is. Hij vraagt het aan zijn thuispost, ik zeg, woedend op de verkeerde: Ik weet het zelf heel goed hoe je moet rijden, waarom ben je taxichauffeur als je de weg in deze stad niet kent?
Maar hij brengt me - op mijn aanwijzingen - keurig thuis, € 8,90 (exclusief te grote fooi uit schuldgevoel).

Ik had al gehoord dat ze met diezelfde brutale bekken 100 of 150 Euro rekenen voor een ritje Schiphol, dat dit de manier is waarop je, bijvoorbeeld als toerist, door Amsterdam verwelkomd wordt.
Ik begrijp werkelijk niet hoe dit mogelijk is.

Ik hoorde ook dat dit onlangs in het Journaal een item was, waarbij de baas van taxibedrijf TGA, Jacq. Grijpink, zijn visie mocht geven, terwijl elk net mens zich afvraagt waarom hij en zijn maten van die firma niet allang achter de tralies zitten of minstens uit al hun fucties ontzet zijn.

Toen ik uitgeput thuis de televisie aanzette (RTVNH) viel ik middenin een idioot gesprek van Frenk van der Linden (ik zet dat accent er ook niet meer op) en Job Cohen, de burgemeester van deze bananenrepubliek.
Ze zaten quasi-gezellig ouwe jongens-krentenbrood op een kale houten vloer, in hemdsmouwen, leuk niet op de stoelen die erachter stonden.
Frenk stak zijn gretige neus ongeveer in het kruis van Cohen bij het peuren en peuteren naar de sexuele voorkeuren van de burgemeester. Wanneer was hij voor het eerst klaargekomen, met wie, hoe was dat, hoe vond hij klaarkomen in het algemeen, wat betekende sex in zijn leven, hoe ging het nou met zijn invalide vrouw, hoe was die relatie nou.....
Ranzige Frenk vroeg nog net niet of Cohen nog steeds wel eens klaar kwam, en met wie dan wel.
Daar was hij te laf voor.
Het krankzinnige was dat de burgemeester op dit alles antwoord gaf.
In plaats van te razen en te tieren over BIJVOORBEELD het tuig dat taxi's rijdt in Amsterdam op zo'n manier dat een beetje toerist het wel uit zijn hoofd laat om hier ooit nog terug te komen.
Burgemeester, het interesseert me geen klap of u klaarkomt en hoe en wanneer, als u dat gajes van die taxi's maar onder de duim krijgt.