Als het niet over poezen gaat gaat het wel over doden, op de weblog van HG.
Wim Duisenberg heb ik niet gekend, maar ik vond het toch altijd leuk dat een doorgewinterde socialist ook bankier en topbankier en minister van financiën en echtgenoot van een knettergekke leuke vrouw kon zijn. Ik vind het jammer voor haar en voor hem en voor iedereen die hem zo graag mocht dat hij maar 70 jaar is geworden. Te jong voor iemand met zulk energiek haar.

Toen ik bekomen was van die schrik hoorde ik dat de lieve schrijver/fotograaf Philip Mechanicus dood is.
Het lijkt wel herfst.
Philip Mechanicus heeft geschreven over eten (NRC, achterpagina), heeft prachtige foto's gemaakt (o.a. heel veel schrijversportretten) en was een aardige levensgenieter.
Hij was verknocht aan Amsterdam en aan Japan.
Van beide werelden had hij het beste: leven in Amsterdam en Japan met zijn mooie Japanse vrouw en zijn Japans-Nederlandse kind.
Eerst vond ik geen foto's van Mechanicus, na een tip van een lezer Googelde ik beter en laat ik twee foto's zien: één van Benno Premsela, één van het gezin Mechanicus.





Als dit bekend wordt op zondagavond vind ik het toch heel onbevredigend dat, behalve in de korte journaals, er nergens even uitgebreider stilgestaan wordt bij het overlijden van zulke opmerkelijke mensen. Bijvoorbeeld in het drie uur durende live-programma Zomergasten kwam deze actualiteit geen moment ter sprake.
Ik snap best dat Tom Barman, de zomergast van deze avond, met dit nieuws niets heeft, maar je zou een kwartiertje later kunnen beginnen en een Nova-extra kunnen inlassen. Ik zeg maar wat.
Ik weet ook wel dat dit net zo onrealistisch is als, zeg maar wat, Ajax een wedstrijd willen laten winnen