Soms krijg je kadootjes van het leven.
Dat je denkt Wie ben ik dat dit mij mag overkomen.
Ooit had ik het toen Wim Ibo (een overleden kleinkunstprofessor) me kuste toen ik hem kwam interviewen voor het Parool. Ik had ooit, toen ik, 12 jaar oud, met mijn ouders als VARA-publiek bij de opnames van de FAmilie Doorsnee (een overleden Annie Schmidt-radioserie) mocht zijn en ik zag hoe Wim Ibo, de gastheer, de vele beroemdheden (overleden BN-ers) kuste. Ik droomde toen al: oooh, als dát mij eens mocht gebeuren.
En voilà, leerling-journaliste bij het Parool, en meteen: kuskuskus door Wim Ibo.

Ook zo'n intens bevredigend moment: ik hoorde, tot mijn grote verrasssing, een keer mijn stem ("er is geen wuiltje aan de lucht!" klonk het bekakt) in het legendarische programma De Stemband (van Kees Schilperoort zaliger) bij Veronica-radio, na middernacht.
Luisteraars moesten raden van wie de stem was en bij elke misrader werd er 100 gulden bij gerinkeld.
Mijn stem werd METEEN geraden, jammer genoeg, anders had ik langer kunnen genieten van deze EER.

Vanavond (vlak nadat augustus was afgelopen) was er weer zo'n moment.
Surf maar eens naar het weblog van Olivia D. Groenteman (4) en u zult misschien begrijpen waarom.
Trouwens toch een aanrader, dit logje.

(tipje: in zekere kringen opereer ik onder de schuilnaam Bassie).