Mijn vriend Han Nefkens (al 18 jaar seropositief) mailde me weer eens een mooi stuk.
Hij financiert een groot Aidsproject in Bangkok.
Hij maakte ook de foto, die niet bedoeld is als illustratie bij het verhaal.

>

Normaal is gewoon.
Ik ben verwend, schandelijk verwend. Zoals alle verwende mensen neem ik het goede dat mijn richting uitkomt voor vanzelfsprekend aan. Pas wanneer de dingen niet naar wens gaan hoor je me. Dan tier en schreeuw ik dat de trottoirs schuin aflopen, dat ik mijn evenwicht verlies onder de douche, dat ik niet meer weet wat voor dag het is en wat ik vijf minuten geleden heb gedaan.
Nonchalant werp ik een blik op de bloedresultaten die ik zojuist ontving. Alles is in orde, beter dan in orde.
Wat hoog moet zijn is hoog, wat laag moet zijn is laag, al bijna drie jaar is er geen vuiltje aan de lucht, nauwelijks een virusje nog detecteerbaar in mijn bloed.
Een moment denk ik aan achttien jaar geleden. Als ik toen even een blik had mogen werpen op het papiertje dat ik nu in mijn handen heb zou ik heel wat rustiger geslapen hebben. Toen kon ik slechts fantaseren, tussen vrees en hoop onderhandelde ik met een entiteit waarvan ik dondersgoed wist dat hij niet bestond.
Het waren wat besmuikte onderhandelingen, ik probeerde zo goed en zo kwaad als het kon mijn gulzigheid te camoufleren, ik wilde niet onbescheiden overkomen want seropositieven die vragen worden overgeslagen.
Ik voelde me niet sterk, hoe overtroef je iets niet bestaands?
Terwijl ik het papiertje weer in de envelop doe denk ik aan Jorge en Pablo en Kees die ook zo graag gewild hadden. En ik denk aan het veel te magere maar lachende gezicht van mijn achtjarige vriendje in Bangkok.
Toen ik vorige week zijn medisch dossier inkeek trok ik bleek weg, het virus raast door zijn bloed, zijn t-vieren zijn op twee handen te tellen, hij heeft een longonsteking overleefd en een huidinfectie maar of dat weer het geval zal zijn is nog maar de vraag. Toch wil hij ook zo graag.
Ik prop de envelop in het archief dat tegen mijn stoutste verwachtingen in begint uit te puilen, het past er bijna niet meer in, binnenkort heb ik een nieuwe folder nodig.
Verder denk ik nergens over na.
Normaal is gewoon en over gewoon zul je mij niet horen.
Dat rondedansje maak ik stiekem, in de badkamer met de deur goed op slot.