Rare avond, vanavond, in de Stadsschouwburg in Utrecht, waar het dertigste Filmfestival werd geopend.
Met de film die Willem van de Sande Bakhuyzen nog net heeft afgemaakt, voor hij, gisteravond, stierf.
Nou ja, en op zo'n krankzinnige (en zeer smaakvol georganiseerde) avond kan je eigenlijk niet naar zo'n beladen film kijken zonder je door oneigenlijke sentimenten te laten leiden.
Het is geen goede film.
Er zitten mooi stukken in, maar o o o wat hadden er veel darlings gekilld moeten worden.
Met andere woorden, wat hadden er veel zijwaartse verhaallijnen, uitspinningen, nodeloze ingewikkeldheden weggekund.
Dan had je een mooie maar veel kortere film overgehouden, met een grandioze hoofdrol van Monic Hendrickx (wat is die vrouw prachtig, en wat speelt ze goed!), goede tegen- of medespelers (haar man, haar dochters, haar moeder) en dan had het hooguit 50 minuten geduurd in plaats van... misschien wel bijna 2 uur?
Het lijkt wel of Maria Goos (scenario) en Van de Sande Bakhuyzen eigenlijk een 6-delige dramaserie hadden willen maken, maar dat willen de omroepen helemaal niet meer (te duuuuuur en te elitaiaiaiair) en dus maar alles in een bioscoopfilm gepropt.
Toch gun ik de film een groot publiek, al is het maar als eerbetoon aan de regisseur.