Twee irritaties bij het lezen van twee interviews met knappe, niet-domme blondjes.
Eerst Simone van der Vlugt, kinderboeken- en thrillerschrijfster. In de Volkskrant van vrijdag 30 september vraagt zij zich af: “(...) wat is literair? Reve, en noem dat hele stelletje maar op. Oké, als dat literair is, dan hoef ik niet literair te zijn, want ik hou niet van dat soort boeken. Het is misschien heel erg knap, maar ik val erbij in slaap. Klaar. (..)” Ze voelt zich verwant met de sex-in-the-city-achtige schrijfsters Writers on Heels (nieuwe literaire stroming!!!) die ‘niets moeten hebben van zwaarmoedige literatuur waarin weinig tot niets gebeurt’.

En Mieke van der Weij legt in een interview (Volkskrant Magazine, 1 oktober) uit dat het lastiger is dan wij denken om een quiz te presenteren. “Je moet het allemaal op een rijtje hebben: die heeft die vraag fout en die heeft zoveel punten en die mag nog terugkomen. Terwijl je er aan de andere kant voor moet zorgen dat het ook inhoudelijk leuk is, met kandidaten die vaak niet zo heel erg veel te melden hebben. In die tijd ben ik gaan denken: iedereen kan Harry Mulisch wel een uur aan de praat houden, maar het is veel moeilijker iets te maken van twee mensen die niks te vertellen hebben.(...)”
Ik hoop voor Mieke van dat ze de kans krijgt om voor de televisie Harry Mulisch urenlang te interviewen en dat ze dat dan héél goed zal doen.