Laatst schreef ik over mijn allerliefste pleegmoeder uit Rijnsburg, tante Cor van Starkenburg.
Ik was bang dat ze zou sterven, ze was gevallen en leek haar oude moed een beetje te verliezen.
Maar inmiddels smaakt het eten haar weer goed, geniet ze van de lieve zusters en schikt ze zich dapper in de nieuwe fase in haar oude leven.
Ze werd op 30 september 93 jaar, ze heeft altijd zelfstandig gewoond, omringd en bemind door 7 kinderen en schoonkinderen, 23 kleinkinderen, 34 achterkleinkinderen. Helaas gaat ze nu achteruit, ze is gevallen, ze ligt in het ziekenhuis, moet naar een verpleeghuis. En ze is moe, doodmoe. Maar het is kennelijk haar tijd nog niet, zegt ze zelf, anders zou ze nu wel opgenomen worden in de hemelsche scharen bij Onze Vader. Wat ze wel heel graag wil. Liever nu dan later.
Gisteren, zaterdag, vierden we met zijn allen haar verjaardag.
In het ziekenhuis.
Haar allerjongste achterkleinkind is zes weken oud.
Jammer genoeg kan tante Cor haar niet zien, want ze is blind.