Het is zaterdagavond/zondagochtend, 8/9 oktober. Ik moet een gesprek voorbereiden dat ik morgen, zondagmiddag, moet houden met een paar zangers die in , de Walküre (Ring der Nibelungen) solopartijen zingen. De laatste Walküre voorlopig, de spectaculaire Ring-enscenering wordt voor vele jaren opgeborgen in de depots van de Nederlandse Opera, de hoop is dat deze mooiste uitvoering ever (Pierre Audi!!) ooit nog eens hernomen kan worden.
Maar goed, ik heb niet veel kaas van Wagner, c.q. de Ring, gegeten, zit dus de ondoorgrondelijke verhalen te lezen en probeer vragen te bedenken voor de gesprekspartners.
De dag erna leid ik een bijeenkomst over emancipatie, ik vermoei jullie niet met details, maar ook daar moet ik nog veel aan voorbereiden.

.

Ik zou dit allemaal niet vertellen, als ik niet ondanks deze stress en deadlines toch naar Gordon en Joling gekeken had, en, bedolven onder Wagnerpaperassen, tranen met tuiten heb gelachen om de platste nichtenlol denkbaar.
Het is vulgair, het is banaal, het is zo cultureel-incorrect als maar mogelijk is.... maar wat ìs het leuk!
Het is de ouderwetse slappe lach waarvan je in je broek piste vroeger, en die nog maar zelden op je pad komt.
Het is dronken zonder drank, high zonder pil.



Zo, nu weer naar Sieglinde