Astrid schreef me:



Slechts één enkele blik op deze foto in de krant van vanochtend, doet mij al het andere nieuws vergeten. Daar zit ik dan, aan mijn goed gedekte ontbijttafel met man en kind, kat en hond, in mijn comfortabele huis. Zojuist maakte ik mij nog druk om het omroepbeleid, de bijstandsmoeder in de opvang en las ik geamuseerd de open brief van Mu aan van Basten.Nu krimpt mijn maag ineen en prikt het gevaarlijk achter mijn ogen.Moeder Aarde heeft zich weer eens als een loeder gedragen en zonder mededogen haar slachtoffers geëist.Is dit erger dan New Orleans, verschrikkelijker dan de modderstromen in Guatemala, afschuwelijker dan oorlogsdoden waar dan ook? Nee, zeker niet. Maar het is dat beeld van dat kinderhandje. Zo'n handje dat ik ook vaak in de mijne houd en waar ik dan zo diep, diep gelukkig van word.
God Hanneke, wat leven wij in een paradijselijk oord en wat klagen wij veel over niet wezenlijke dingen. Het klinkt wat prekerig, maar verdomme.......het is zo wáár!
liefs, Astrid

Naschrift:
Wie van ons heeft een hardhouten kozijn, een hardhouten balconrand, een hardhouten weet-ik-veel?
Ik wil maar zeggen: moeder aarde is geen loeder, wij zijn het die moeder aarde leegzuigen en leegroven tot op het bot, die met onze gassen ozonlagen vernielen, ijskappen doen smelten. Wij zijn het die bossen kappen voor onze eigen behoeften en uit zorg voor onze goed gevulde portemonnees. En dan slaat moeder aarde, murw gebeukt, terug natuurlijk. Dan laat ze water en modder over akkers lopen en natuurlijk worden dan de armsten ter wereld getroffen, want die hebben geen dure hardhouten huizen en daken.
Dit is allemaal kort door de bocht, maar ik wil alleen maar as op ons eigen hoofd strooien en moeder aarde verontschuldigen.

Hanneke