Vorige maand stond ik bij Holtkamp, de lekkerste banketbakker van ... nou ja, volgens mij van West-Europa, maar in elk geval van Amsterdam.
Daar kwam ik, zoals vaker, Karin Adelmund, buurtgenote van me, tegen. Altijd op maandag, de niet-Kamerdag.
We kenden elkaar al heel lang, uit het werk, ik heb haar vaak geïnterviewd.
We kenden elkaar alleen maar qualitate qua, maar altijd goed genoeg voor een praatje.
Ik vroeg naar haar kinderen, vertelde over mijn kleinkinderen. Dat interesseerde haar niet zo.
Ze zocht een lekker taartje uit voor bij de koffie en barstte, zoals altijd, al heel snel los in een ratelend bevlogen ideologisch betoog over haar favoriete onderwerp van de laatste jaren: de geweldige successen die geboekt worden onder allochtone scholieren. De inspanningen die vooral de meisjes zich getroosten om verder- en hogerop te komen in deze steeds vijandiger wordende samenleving. En ze was bover de taartjes met mij als enig publiek even gepassioneerd en emotioneel als in het fragment waarin ze dit zegt in het Kamerdebat dat vandaag steeds werd getoond.
Ik zei Je hebt gelijk Karin, en ik dacht Ontspan een beetje, we staan hier taartjes te kopen!
Ze was totaal niet in staat, en was daar ook niet toe bereid, om te relativeren, om achterover te leunen en haar politieke strijd met een korrel zout te nemen.
Ze was met haar onstuitbare passie een hel voor interviewers, maar een parel in de strijd voor een rechtvaardiger samenleving.



En omdat ik zo'n oude gepokte en gemazelde sociaal-democraat ben (op de paplepel lag de VARA-gids) kende ik ook André van der Louw al heel lang. Veertig jaar geleden kwam ik als beginnend journaliste bibberend van de zenuwen bij de VARA-tempel aan om daar Wim de Bie te interviewen en werd toen vaderlijk bij de hand genomen door de toenmalige perschef: André van der Louw.
We hadden een AJC-verleden gemeen (hij in Rotterdam, ik in Amsterdam), hij heeft zich met pijp en snor in de partijhiërachie omhoog gewerkt, met dansjes, en vallen en opstaan, met plezier en uiteindelijk verdriet.
Hij relativeerde wel, had veel gevoel voor humor, maar had eenzelfde passie als Karin Adelmund.