Mooi moment gisteren in De Wereld draait door.
De steeds drukker wordende Matthijs van Nieuwkerk had Dinand Woesthoff van Kane (wat een heerlijk personage is dat) aan tafel en later schoof Freek (ja, DE Freek) aan. Die had ik de hele week al overal gehoord en gezien, nieuwe programma te promoten, en die blies hier ook weer zijn fluitje van een cent. Niet van zijn voetstuk te krijgen, een solovoorstellinkje met aangevers, dat zijn interviews met hem altijd. Het is nooit een gesprek, het is een minipreek voor slechts één dominee.
Maar nu zat daar dus Dinand. Niet onder de indruk. Vond Bob Dylan geen bal aan. Fan van U2, waarvan Freek een beetje moest braken. De generatiekloof ontrolde zich voor je ogen en ik voelde me, met mijn AOW+, erg close met Dinand. Freek niet zo.
Eerst had hij al laten blijken niet te weten hoe immens populair Kane is, in België en in Nederland.
En toen het mooie moment, dat Freek Dinand "Wijnand" noemde. Twee keer. WIJNAND.
En Freek maakt niet graag fouten, althans, hij wordt er niet graag op gewezen.
Toen dus Dinand zei dat hij Dinand en niet Wijnand heette, brak er iets in de Oude Meester.
Hij lag onder. Kwam niet meer in zijn ritme. Brabbelde nog iets van een geluidsman die Wijnand heette, maar reparatie was niet meer mogelijk. Hij had verloren bij het armpje drukken.
De eindtune was nog niet ingezet of Freek beende al weg.
Ik herinnerde me ineens de uitzending van de Plantage waarin Freek te gast was over Ischa.
Adelheid Roosen was daar ook en gaf Freek voor zijn gevoel een te grote mond. Freek stond toen op, midden in de uitzending, en beende weg.
Hij kan gewoon beter zelf de baas zijn, dan kan hij het eventuele tegengas zelf organiseren.
Nog negen vrijdagavonden op Nederland 3, 21.25 uur. Freek kortgehouden.