Ik heb een onverbeterlijk zwak voor moderne gadgets, overbodige hebbedingetjes met snoeren en opladers. En niet één oplader past op een gadget van een ander merk. Ik heb dus een spaghetti-achtig stilleven van snoeren op mijn bureau.
Ik zie voor me de opladers van een electronische agenda, een laptop, een mobiele telefoon, een digitaal fototoestel, een routeplanner, een mp3-speler, een minidisc. "Dat heb je natuurlijk nodig voor je werk," zegt mijn allerliefste vriendin die van electronische moderniteiten niets moet hebben. "Natuurlijk," zeg ik, alhoewel dit een grove vierkante leugen is.
Een paar dagen werd ik gebeld door Orange, waar ik mobiel abonnee ben. Tot tevredenheid.
Maar het Orange-meisje zei "Uw abonnement is verlopen, ik mag u een nieuwe telefoon aanbieden of reductie op uw abonnement." Ik had geen seconde bedacht dat ik een jaar abonnee was en dat ik niet automatisch bleef (zoals vroeger als je ergens lid of abonnee was) en dat ik ze kadootjes kon ontfutselen.
Doe mij een nieuwe telefoon, zei ik. De "oude" (een jaar oud dus, ook gratis) kon iets niet (Blue Tooth) en als het me toch in de schoot geworpen werd....Vanmiddag is hij bezorgd en ik ben, zoals altijd met een nieuwigheidje, uren bezig geweest het ding naar mijn hand te zetten.
Toch is het bizar.
Stel je voor dat je een jaar na je huwelijk een telefoontje krijgt. "U bent nu een jaar getrouwd, u heeft recht op een nieuwe partner. Of u hoeft 50% minder bij te dragen aan het huishouden."
Ik krijg nu natuurlijk weer allerlei politiek--correcte vermaningen over mijn decadente milieu-onvriendelijke neigingen, maar het kan me NIKS schelen.
Ik ben wel een uur blij geweest met mijn nieuwe Nokia.
Nu is hij alweer oud.