Wat moeten we in godsnaam doen om de wereld te redden?
Wat kunnen wij, hier, doen?
Frankrijk wordt in brand gestoken, een boze onderklasse die te lang als een "zak stront" is behandeld neemt wraak. Affikken de hele boel, dat lijkt hun enige expressiemogelijkheid nog te zijn.
Dichterbij: arme sloebers die uit Nederland gezet dreigen te worden en tot die tijd in armoedige cellen waren opgesloten, worden in brand gestoken, de brand is waarschijnlijk door één van hen gesticht.
Alleen de regeringen houden hun harde hoofden koud en koel.
In Frankrijk calculeren ze net zolang voor hun eigen verkiezingskansen tot het vuur overal woedt.
In Nederland hebben we een niet-betrokken, niet-medemenselijk, niet-charismatisch stuntelkabinet, met op justitie de starre Donner en de keiharde Verdonk. Volkomen niet-op-deze-tijd-toegesneden figuren.
Ook zij zijn niet van zins met wijsheid en souplesse te geven en te nemen.
Vanavond zag ik tot mijn verbazing mgr. Simonis zijn grote bezorgdheid over het gebrek aan medemenselijkheid van dit kabinet uitspreken. In Nova. Zijn eigen CDA kreeg tussen de regels door billenkoek.
Hij pleitte met klem voor een generaal pardon voor de asielzoekers die in de wandeling de "26.000" zijn gaan heten. Hij verzette zich tegen de typering "gelukszoekers" voor mensen die hierheen zijn gekomen om, met en voor hun kinderen een beter bestaan te zoeken.
Enfin, als zelfs kerkvaders zich zorgen maken over deze regering, wie zijn wij dan om dat niet te doen.
Ik had ook het gevoel dat Simonis wou dat we met zijn allen iets déden. Voor Volendam waren stille tochten, zei hij, waarom nu dan niet?
Moeten we de straat op?
Stil zijn?
Of staken.
Ik zou het niet weten.
Ik weet niet beter dan héél goed na te denken over de afgelopen jaren als ik weer ga stemmen.