Het kan verfrissend zijn als een geëxpatrieerde landgenoot af en toe terug is in dit gekkenhuis en de boel met gepaste verbazing aanziet.
Rob Korfage, die ik overigens alleen maar ken van mails/reacties op mijn weblog, woont in Kazakhstan. Wat hij daar doet weet ik eigenlijk niet, maar hij schrijft me af en toe zulke interessante brieven, dat ik er vandaag twee, met zijn toestemming, post.

Mail 1, dinsdag 8 november 2005

Lieve Hanneke,
Je was, lees ik, de wanhoop nabij. En je bent niet de enige, geloof ik.
Tijdens mijn drie weken Nederland heb ik de hele, bij tijd en wijle erg
potsierlijke politieke kermiskraam voorbij zien komen. De kilte, de
leegte, en de bizarre holle frasen...verschrikkelijk! Vooral dat
laatste ging mij erg irriteren, omdat ik steeds minder interviewers zie
die daar doorheen prikken, of willen prikken.
De dag na de Schiphol-ramp vloog ik terug naar Kazakhstan, en had dus
nog even tijd om verbijstered te zijn. Wist iemand dat er ZOVEEL mensen
VASTZATEN, dat er een dergelijk groot cellencomplex bestond op Schiphol?
De vogelpest, de aardbeving in Pakistan, en Frankrijk in vlammen. Geen
wonder dat mijn vader van 85 aarzelend zegt dat het wel eens het einde
van de wereld kan zijn. Geen wonder dat een vriendin in Nederland, als
jij de wanhoop nabij, vraagt of het misschien bij mij nog wel rustig is.
Het enige antwoord van de 'autoriteiten' is veel gepraat, en waar nodig
zeer stoere, Bush-achtige taal, in zo kort mogelijke zinnen. Soundbites
mogen niet te lang zijn, en moeten worden uitgesproken met een
krachtige oogoplsag, en een strakke mond.
Ik heb altijd gezegd, dat ik, zolang ik niet in Nederland woon, niet
zal stemmen, omdat ik niet mee kan beslissen voor een land waarin ik niet woon.
Daar stap ik nu vanaf. Ik sta ingeschreven alhier, en zal stemmen.
Je kan niet anders dan, temidden van al deze akeligheid, je zegeningen
eens tellen, en oog houden voor de details, die soms verzachten of
hoopgeven.
Vanaf de aanplakborden langs de wegen in Almaty knikt de President van
de Republiek mij bemoedigend toe. Binnenkort komen ook hier
verkiezingen. Onze Leider, staat er onder. "Het is een aardige,
energieke man," zei mijn Kazakse vriendin onlangs, "en hij heeft het beste met ons voor."
We wachten het af. Voorlopig is het hier nog rustig.
Veel liefs, en sterkte,
Rob

Mail 2, dinsdag 8 november 2005

Ik zat vanavond in de kroeg hier in KZ (een ruim begrip, maar ik moet het ermee doen) nog even na te denken over wat jij schreef en wat ik schreef.
Ik krabbelde op mijn blok: "Ik heb geleerd in de afgelopen tig jaar dat het soms de afstandelijkheid is, die de wortel is van alle kwaad in de wereld.
Wie zijn gevoel uitschakelt en teksten uit Heilige Boeken als de enige waarheid ziet, kan tot het punt komen dat hij/zij zichzelf opblaast temidden van nietsvermoedende marktbezoekers."

Ik ga denken dat het inderdaad schort aan echte betrokkenheid.
Dat aloude, zo verkwanselde idee van socialisme.
De achterwijken in Frankrijk geven dat aan. Het welvarende westen ervaart weer eens dat welvaart nog steeds geldt voor een kleine groep, zoals dat is in China en hier in Kazakhstan.
En, ondanks alles, ook in Nederland, waar welvaart voor veel mensen ook erg betrekkelijk is.
Dat we regeringen kiezen die kapitalistisch denken is erg wrang, maar te danken, nu vooral, aan angst die is opgeroepen sinds 9/11.
Veel mensen willen sterkpraters.
Ik dacht ook, vanavond in die kleine neonverlichte kroeg: we hebben de Dorknopers van Nederland het pluche gegeven, maar hun ambtelijke en aandoenlijke taal past niet meer in onze wereld.
We willen een hart, in gedachten, in gevoel en in taal. Dat alleen kan het tij keren.