Geen mooiere situatie om te denken aan de net overleden psychiater prof. dr. Andries van Dantzig (84), dan bij de opera Tamerlano (G.F. Händel, door de Nederlandse Opera, regie Pierre Audi).
Hemelse muziek, hemels gezongen en georkestreerd, schitterend geregisseerd. Meer dan drie uur genot.
En verdriet.
Op deze klanken dacht ik aan professor Van Dantzig.
Eén van de meest innemende, aantrekkelijke, charismatische mannen die ik gekend heb.
Hij was een onvermoeibaar pleitbezorger voor de geestelijke gezondheidszorg, vond het onbegrijpelijk dat psychisch lijden niet net zo hoog op de maatschappelijke en politieke agenda stond als lichamelijk lijden.
Hij heeft prachtige dingen gezegd over rouwverwerking, depressies, en heeft de laatste jaren gestreden voor aandacht van o.a. de politiek voor het feit dat elk jaar 50 tot 80 kinderen sterven door mishandeling binnen het gezin en vele honderden zwaar letsel oplopen.
Enfin, Tamerlano zong door en ik dacht aan Dries van Dantzig.
Hij was niet bang voor de dood, zei hij, als je bang bent voor de dood was je je hele leven al angstig.