Het moet niet gekker worden met Rob Oudkerk.
Nu zou hij weer lijden aan een stofje dat in de hersens wordt aangemaakt als je lang in de politiek zit!
Megalomanie en tunnelvisie, dat zijn de stofjes die ronddwarrelen in de politiek.
Wat is toch het geheim van het succes van Oudkerk?
Hij zou een goed politicus zijn. Maar waar blijkt dat eigenlijk uit? Niet uit zijn optreden naar buiten, misschien heeft hij binnenshuis grootse daden verricht, dat weet ik niet.
Hij heeft een grote muil en kleunt keer op keer naast de pot, als ik zo een paar uitdrukkingen mag samenvatten.
Hij heeft het nooit met een heroïnehoer gedaan ("Gebruikt u heroïne? Ja? Dan kijk even verder..."), meldde hij op de persconferentie waar hij zijn boek "Geen weg terug" presenteerde. "Het is een kutboek," zei hij, "maar het is wel mijn kutboek!" Ook al zo'n loze, stoere kreet. Hij bood het boek aan aan zijn vrouw Marieke (psychiater), de gotspe-à-deux houdt nooit op.
Hij deed zijn dokterspet even op en zei gewichtig dat je in de politiek een stofje ("dat heet endorfine") aanmaakt waardoor je de werkelijkheid niet scherp meer ziet. Dat stofje maakt volgens mij een bord-voor-je-kop aan en een vorm-van-onbeschaamdheid.
Neemt niet weg dat hij dat stofje wel weer wil aanmaken, niet in de stads-, maar in de landelijke politiek!
Hij wil wel weer naar de Kamer.
Wouter Bos wil wel met hem praten over een adviseursschap voor de Partij van de Arbeid.
Dan heet hij consultant. Dat betaalt ook beter dan politicus, trouwens.
Nou ja, als Oudkerk nou een beetje kloten zou geven aan Wouter Bos, kunnen we spreken van een goede deal.