Een paar dagen geleden schreef ik al over de dood van professor Andries van Dantzig, psychiater.
Mijn relatie met hem was professioneel (ik heb hem meerdere malen mogen interviewen), ik was erg onder de indruk van hem, altijd weer.
Ik was daar niet de enige in: gisteren was de afscheidsbijeenkomst waar vele honderden mensen waren. Bijzonder voor iemand van 84.
Het afscheid was helemaal in zijn geest: warm, behartenswaardig, ontroerend.
We zullen hem, als samenleving, node missen. Zelfs als we hem niet gekend hebben.
Zijn strijd voor zorg voor het mishandelde kind, de verwaarloosde mens, de noodzaak van meevoelendheid en warmte in de samenleving.
Hij heeft veel geschreven (boeken, artikelen), hij is heel veel geïnterviewd (denk aan het prachtige interview dat Wim Kayzer ooit met hem had), er zijn heel veel parels uit zijn geest gekomen en die wilde hij dolgraag delen met iedereen. Dat was zijn missie en gelukkig was hij ijdel genoeg om zich graag te manifesteren in de openbaarheid.
Ik zag een paar citaten van hem, die ik hieronder zet.

Citaten van Andries van Dantzig

- Je keuzes zijn de uiting, de verwezenlijking van wie je daarvoor was. Als je anders had gekozen, was je iemand anders geweest.

- In een democratie is het noodzakelijk om grenzen te stellen en maatregelen te nemen wanneer die grenzen overschreden worden, maar veroordelen moet je niemand. Op het moment dat je veroordeelt, geef je het begrijpen op. Xerxes geselde de zee omdat die stormde. Tegenwoordig bestuderen we een stormende zee, gaan we op zoek naar de oorzaken.

- Als mensen geen geweten hebben opgebouwd, dan zijn ze of anders behandeld, of niet goed dresseerbaar ter wereld gekomen.

- Het leren van empathie is belangrijker dan het leren van de zijrivieren van de Rijn.

In interview "10 geboden", "Trouw", 29 augustus 1998:

- Je moet bij een geloof de waarheidsvraag niet stellen, dan kun je er beter mee leven.

- Ik ben er in principe voor dat alles mag waaronder niemand lijdt. Dat betekent dat we moeten nadenken over wat mag en wat niet mag.

- Natuurlijk heeft de mensheid die een God aanstelt om over haar te waken reden om er de pest over in te hebben dat Hij het zo slecht doet dat ze voortdurend door de vreselijkste rampen wordt getroffen.

- God is een God van liefde, maar wat de mensen ervan gemaakt hebben is een strenge God van wraak, met een groot gebrek aan liefde. Zo zou ik mijn kinderen niet graag behandelen. Eeuwige straffen! Welke ouder bedenkt dat nou?

- Het is een eeuwenoude vraag: is iemand goed die zijn slechte aandriften overwint of is iemand goed die geen slechte aandriften heeft?