Vandaag was ik even op het congres van het AIDS-fonds, in het RAI-congrescentrum.
Daar werd, naast heel veel activiteiten, het boekje, Twee Lege Stoelen, gepresenteerd dat mijn vriend Han Nefkens schreef.
Het is een juweel van een boekje, een bundel van columns waarvan ik ook regelmatig enkele gepost heb.
Deze columns gaan over zijn eigen seropositiviteit en zijn bewogenheid over het onrecht dat híj al zeventien jaar peperdure medicijnen kan slikken, terwijl kinderen in arme landen eraan moeten sterven.
Hij zet zich in voor kinderen met AIDS in Thailand en doet dat door kunstenaars daar opdrachten te geven en de opbrengst van de verkoop te besteden aan medicijnen voor de kinderen.
Hij doet nog veel meer, maar daar is hij erg bescheiden over.
Een kroon op zijn werk - bijna letterlijk - was de presentatie van dit mooie boekje in aanwezigheid van prinses Mabel.
Zij heeft AIDS als "goed doel", zoals Laurentien analfabetisme heeft en Maximà vrouwen en achterstand (taal, economie).
Ik ben geen voorstander van een instituut als het koningshuis, maar eerlijk is eerlijk, de nieuwe dames doen het heel goed. Zakelijker dan de oude, beter dan de jongens.
Mabel gaf vanmiddag de presentatie van "Twee lege stoelen" een gouden randje.
Op de foto ziet u haar met Han Nefkens.



Het boek zal in de betere boekhandel te koop zijn voor € 12,50 en het is echt erg mooi.
En het helpt, u snapt, de opbrengst gaat naar......