Zes december.
Zojuist schoot ik wakker en dacht aan vier jaar geleden.
Toen draaide de wereld en moest ik mijn ogen sluiten tegen het felle licht, ook wanneer de gordijnen dicht waren en er geen sprankje licht naar binnen kon komen.
Ik liep als een dronken matroos op zoek naar een niet bestaande reling om me aan vast te klampen, bij elke stap tolde ik alsof ik ieder moment kon omvallen.
Twee dagen later viel ik ook om en belandde op de afdeling neurologie van het AMC waar het drie maanden duurde voordat ik weer omhoog kroop. Het leven ebde langzaam maar gestaag weg uit me en net toen het strand volkomen verlaten leek spoelde het water weer terug, eerst langzaam met klopgolfjes, toen steeds sterker tot de stroom me naar het strand van Pattaya voerde.
Over een paar uur vlieg ik naar Bangkok, mijn koffer staat gepakt in het midden van de kamer, er zitten stroopwafels in en grote rode blikken, Spaanse turrones en amandelsnoepjes, viltstiften met zilveren glittertjes, knalgroene vetkrijtjes, rood tekenpapier, gele plastic schepjes en veertig petjes tegen de zon.

Van het AMC naar het Art Camp in Thailand, via de televisiestudio’s in Hilversum en de RAI waar ik afgelopen donderdag het eerste exemplaar van Twee Lege Stoelen overhandigde aan mijn bondgenoten, Paul Bekkers, de Aids ambassadeur en Mabel van Oranje.

Vier jaar geleden boog de psychiater zich over mijn bed en vroeg overdreven articulerend maar daardoor niet minder tevergeefs of ik wist waar ik was. Nu kan ik haar wel het juiste antwoord geven: ja, dokter Castillo, ik weet heel goed waar ik ben en nog beter waar ik naar toe ga: naar mijn kleine Thaise collega’s die ik hopjes zal geven, originele Haagse, de enige echte, en Kaletra zodat zij net als ik in de zee kunnen staan zonder ook maar een moment te wankelen.

Han Nefkens