Ik kijk tegenwoordig vaak televisie zoals ik naar een stervende kijk. Naar de publieke televisie dan. Vooral naar Nederland 3. Met het gevoel dat alles wat ik nu mooi vind er over een tijdje wel eens niet meer zou kunnen zijn. Of in afgevlakte en doodgeleukte vorm. En dan word ik erg weemoedig.
Vanavond had ik dat weer heel sterk (trouwens, de avond is nog niet afgelopen) bij de "Wereldgast" Daniel Cohn-Bendit (de vroegere "rode Dany"), in gesprek met Nelleke Noordervliet.
Zijn keuze van fragmenten, zijn visie op de huidige samenleving, de "revolutie" van '68 waarin hij een leidende rol speelde, de idealen van toen en nu, zijn visie op Nederland, op Europa, op religies, op kunst, op toekomst.
Nelleke Noordervliet is leidt het gesprek met deze heldere geest fantastisch, in vlekkeloos Duits ook nog.
Het is een gelijkwaardig, machtig interessant gesprek tussen twee intelligente geëngageerde denkende mensen, afgewisseld met prachtige fragmenten.
En straks krijgen we ook nog - keuze van D.C.B. - de hele film La Haine, die in 1995 gemaakt is en gaat over de kookpot die een Franse buitenwijk is, waar jongelui alleen maar haten, zoals Cohn-Bendit zei. Ze haten niet iemand, of iets, of zichzelf, nee, ze HATEN.
Doodenge prachtige film. Net de werkelijkheid.
Kijk, zulke avonden winden mij geweldig op, inspireren me, maken dat ik op niks af optimistisch word.
Er zijn nog mensen die kunnen denken, er zijn nog omroepen die organiseren dat we hun denkkracht mogen indrinken.