Kom ik dus net terug van de boekpresentatie (zie onder), in het Anne Frankhuis, waar we bij uitzondering een rondleiding met een kleine groep kregen zodat we in grote stilte het Achterhuis konden ondergaan, vind ik onderstaand stuk uit Trouw (gestuurd door Minka Nijhuis) in mijn mail.
Als dit waar is, ben ik diep geschokt.
Uit Trouw 27 september
De politie gaat een prestatiecontract met de overheid (Verdonk en Remkes, beiden VVD) tekenen waarin staat dat de korpsen een bonus krijgen als ze illegale mensen oppakken. Lees: Politiekorpsen moeten in 2007 bijna twaalfduizend illegalen aanhouden en opsluiten. Als ze dit doel halen, krijgen ze een extra financiële vergoeding. Uit het contract blijkt volgens Trouw dat de korpsen veertigduizend vreemdelingen moeten aanhouden en controleren op geldige papieren. Bijna twaalfduizend van hen moeten voor onderzoek en eventuele uitzetting worden opgepakt en in vreemdelingenbewaring worden gesteld.
Het is de eerste keer dat op dit terrein een prestatiecontract wordt afgesloten. De korpsen werken nauw samen met de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Deze zal volgens het contract de adressen van illegalen aan de korpsen doorgeven. Daar zitten ook uitgeprocedeerde asielzoekers en hun eventuele kinderen bij. Een meerderheid van de Tweede Kamer is tegen het opsluiten van kinderen met hun ouders. Op 9 oktober worden de afspraken definitief.
Ik hóór de VVD-ers al zeggen dat dit de consekwentie is van wat we met elkaar hebben afgesproken en dat hier alleen maar de wet (de PvdA-wet zoals die onder Cohen tot stand is gekomen wordt er ALTIJD bij gezegd) wordt uitgevoerd. Befehl ist befehl. Gesätz ist Gesätz.
O ja, ik stond eerder vanavond in het Achterhuis even stil bij de foto van de SD-er die, samen met drie NEDERLANDSE POLITIEMANNEN, de familie Frank heeft opgepakt. Ook op prestatiecontract waarschijnlijk.

Vanavond, donderdagavond, was ik in het Anne Frankhuis, omdat daar een fantastisch boek gepresenteerd werd van de Canadese schrijfster Bernice Eisenstein en mij was gevraagd om haar te interviewen op deze presentatie. Het boek heet Ik was een kind van holocaust overlevers (ik vind het geen fijne titel) en het is het persoonlijke verhaal van Bernice, haar ouders, familie, vrienden en/of lotgenoten van haar ouders, die allemaal geëmigreerd zijn naar Canada na het overleven van concentratiekampen. Bernice is in '49 geboren. Ze is ook tekenares, dus het boek is een fascinerende mengeling van bijna naïeve prachtige tekeningen en mooie teksten. De tekeningen zijn soms een illustratie van het verhaal en vertellen soms een eigen verhaal.
Ik begon met tegenzin aan het boek, door de titel (ik heb zomaar een weerzin tegen het woord holocaust, ik weet niet waarom), door het onderwerp (wat is dáár nou nog over te vertellen, 62 jaar na dato?) en omdat er tekeningen in stonden waardoor ik aan een kinderboek dacht.
Allemaal niet waar. Het verhaal is vertrouwd maar toch weer nieuw, de tekeningen/schilderijen zijn kinderlijk en volwassen tegelijk, het geheel geeft een roerend beeld van geëmigreerde joodse overlevers. Het hele boek is een mooie roerende uitgave (De Bezige Bij).

Misschien raar, maar ik vind de Algemene Beschouwingen SPANNEND! Eindelijk eens geen one-liners in Den Haag Vandaag, geen interviews waarbij je de interviewers ziet denken KORTKORTKORT omdat de adem van de volgende gast in de nekken hijgt.
Natuurlijk is het begrotingsdebat niet te scheiden van de verkiezingsstrijd, hoezeer Balkenende dat ook steeds benadrukt. Maar juist die verkiezingsstrijd maakt de gemoederen scherp en vechtlustig en een debat op het scherp van de snede is voor de buitenstaander natuurlijk leuk.
Ik vind de oppositie overtuigend (al kan ik het ingewikkelde cijfergegoochel natuurlijk niet volgen, laat staan op waarheid controleren). Ik vind Femke Halsema, Jan Marijnissen en Wouter Bos een sterk trio. Met natuurlijk André Rouvoet in zijn niche buitengewoon vaardig, al ben ik het niet op alle punten met hem eens. Wat zou het mooi zijn als we met een meerderheid voor het linkse trio zouden kiezen en als Wouter Bos de gelegenheid aangreep om zijn koudwatervrees voor SP en GL opzij te zetten voor een verfrissende politieke wind voor de komende jaren. Ik ben ervan overtuigd dat het ons land goed zou doen.

Wat een vieze redeneringen houdt de VVD erop na als het gaat om kinderen van uitgeprocedeerde asielzoekers in de cel. Het is de KEUZE van de ouders om, als ze niet weg willen, in de cel opgesloten te worden en hun kinderen mee te nemen in deze onvrijheid. Ongelooflijk. De moeder van Hui is na een smartelijke voorgeschiedenis als kind van 16 zwanger door mensensmokkelaars in Nederland gedropt, heeft in de illegaliteit moeten leven in ons land, heeft haar kind hier grootgebracht en krijgt geen papieren van China omdat ze voor dat land niet bestaat. Wat moet ze dan eigenlijk doen? Zich de ruimte in laten schieten?
Ze wil hier blijven, Hui wil hier blijven, iedereen om hen heen wil dat ze hier blijven, ze wil uiteraard niet van haar kind gescheiden worden (straks wordt zij op een vliegtuig gezet zonder Hui, zo chique zijn wij wel hier!) en Hui wil niet zonder zijn moeder in een pleeggezin ondergebracht worden.
En dan die onmenselijke formaliteit van a. Verdonk, b. Mark Rutte (bij de WEreld draait door).
De zaak Hui is exemplarisch voor alle hartbrekende verhalen van gezinnen die met angst en beven afwachten of ze hier weg moeten.
Verdonk benadrukt dat zij alleen maar een PvdA-wet (onder Job Cohen ingevoerd) uitvoert.
Cohen heeft altijd gezegd dat bij alles menselijkheid op de weegschaal van de beslissingen moet liggen.
Dat ziet Verdonk even over het hoofd.
Menselijkheid, hoe schrijf je dat?
Wie over 2 maanden VVD gaat stemmen mag deze site van zijn favorieten schrappen.

Soms word ik al moe van alleen al het KIJKEN naar mensen.
Dan merk ik dat ik oud word.
Neem nou Matthijs van Nieuwkerk. Ik denk dat ik hem de vaardigste, meest getalenteerde en meest zichzelf zijnde presentator van de Nederlandse televisie vind. Net tintelend water, spa bruis zoals ze in België zeggen. Het stilt de honger niet maar het lest wel de dorst.
Vanavond zag ik De wereld draait door. Gasten: topkok Jonnie de Boer en zijn vrouw/zakenpartner (De Librije in Zwolle, sterrenzaak). In het razende roelandgesprek bleek al dat Matthijs met Astrid (Joosten?) onlangs een interview had gehad met de Boertjes (schnabbel?). Even later zag je Holland Sport-maatje Wilfried de Jong vanuit een andere studio een paar items van Holland Sport (dat dadelijk zou beginnen) vast aankondigen en eindigen met: "tot zo Matthijs!"
Ik word, kortom, doodop van alleen al het kijken naar een half uurtje De Wereld Draait Door.
Matthijs draait kennelijk nog niet door.
Hoe is het thuis Matthijs, snij je het vlees nog wel eens?

André Hazes, alweer twee jaar dood.

Soms heb je zo'n helder moment. Dan zie je dat Jonathan Safran Foer in Amsterdam geïnterviewd gaat worden door Raoul Heertje. Dan overwin je je gebruikelijke gemakzucht en bestelt kaartjes voor die avond.
En wat heb ik daar GEEN spijt van gehad. Het was een heerlijke avond. Jonathan Safran Foer (u weet wel, de schrijver van Alles is verlicht en Extreem luid en ongelofelijk dichtbij) en Raoul Heertje vormden een ideale match. Ze zijn allebei slim, grappig, snel van geest, aangenaam. Raoul is als geen ander in staat om een ogenschijnlijk anti-interview te houden ("ik heb maar twee vragen voorbereid") en dan voortdurend Jonathan Foer te verrassen, tot mooie uitspraken te laten komen, vrij te laten denken.
En Foer zou net zo goed een stand-up comedian kunnen zijn als schrijver, maar dan één die over alles nadenkt en over alles fantaseert en filosofeert
Wat een mooie avond.
Waarom zien we zulke gesprekken niet op de televisie, iedereen die dat wil heeft daar recht op. Niet alleen een handjevol bevoorrechten in de Amsterdamse Rode Hoed.
Ik heb een slechte onbeholpen foto gemaakt na het gesprek.

Uit de redactievergadering: "Jongens, hebben jullie dat gezien, Marianne Vos, wereldkampioene wielrennen. Leuke gast voor ons. Lekker bekkie, lekker babbeltje, daar kan Jeroen wel wat mee."

Een paar honderd mensen demonstreerden vanmiddag bij het Amerikaanse consulaat in Amsterdam tegen Bush. Op een bepaald signaal lieten ze zich collectief op de grond vallen om aan te geven dat ze tegen de oorlog in Irak zijn.
Waarschijnlijk gingen ze toen door naar Felix Meritis, waar Cees Grimbergen een Rondom Tien met extreem rechtsen maakte. Ook daar werd een beetje gedemonstreerd, een steen naar een auto gegooid en toen ging iedereen weer naar huis. Lekker naar Paul de Leeuw kijken waarschijnlijk.
Het is ondankbaar werk tegenwoordig, demonstreren.

Ik ben altijd laat met alles, maar in dit geval: beter nooit dan laat!
Ik was vanmiddag op bezoek bij mijn alleroudste vriendin (ik bedoel: zij was een half toen ik haar, net geboren, ontmoette), onze ouders waren vrienden. Enfin, ze is nog steeds één van mijn dierbaren, familie zal ik maar zeggen.
Toen ik belde keek ze een beetje verstoord: ik ben aan het sudoku'en.
Ik had me tot dan verre gehouden van deze bezigheid, de combinatie van cijfers en systematisch denken boezemt me afkeer in.
Tot Noor mij vanmiddag de grondbeginselen van het sudokuspel uitlegde. En ik was METEEN verkocht.
Ik heb al geen tijd meer voor lezen (behalve de kranten zo'n beetje), ik kom al helemaal niet tot schrijven (behalve mijn weblog zo'n beetje) en nou dit ook nog!
Ik kan zelfs niveau nul nog niet tot een goed einde brengen, maar ik voel het aan alles: dit is een nieuwe VERSLAVING.
Dokter, zijn hier operaties voor?

Dit is een telefoonfoto (gemaakt door Olivia G.) van Laarsje, wellicht mijn nieuwe poesje, maar het kan ook nog Schoentje worden, ik kan niet kiezen. Tot nu toe is Olivia de poesjesmoeder.
Prangende vraag (behalve welke kies ik?): is Laarsje, of Schoentje, een goeie naam voor een poes,
Je moet er nog heel lang mee door als het goed is. En voor je het weet bedenkt je een te grappige of niet kloppende naam.


Overigens is Olivia (5) een kundig telefoonfotografe.
Getuige onderstaande foto's van Ernie en haar keukentje.
Getuige ook haar eigen weblog, waarop haar lieve leventje in woord en beeld mee te beleven is.

ook al zo'n flauwe, slappe, clichéfilm uit de Macdonaldsfilmfabriek.
Heel veel werk geweest voor de decorafdeling (bouw maar 'es zo'n heel instortend gebouw na).
Onder aanvoering overigens van een Nederlander, Jan Roelfs (die ooit samen met Ben van Os de meest fantastische decors maakte). Verheerlijking van Heldhaftige Brandweer- en Politiemannen, met een snufje christelijke inspiratie erbij. Brrr.
Vooral in vergelijking met de stukken film die ik zag over de Schipholbrand, waarvan je ècht witheet van woede en koud van afschuw wordt.
Ik zag WTC in Amerika, maar daar hing ook een dooie sfeer in de bioscoop na afloop. Zelfs daar trappen ze niet meer in het God Bless America van Oliver Stone.

Hoe is het mogelijk dat na het vernietigende rapport van de commissie-Van Vollenhoven over de Schipholbrand wel de ministers Donner en Dekker hun verantwoordelijkheid nemen voor het gebeurde en dus opstappen, en dat je minister Verdonk helemaal nog niet hebt gehoord. Zij is verantwoordelijk voor het totale gebrek aan opvang, en de onterechte en overhaaste uitzetting van asielzoekers die ook getuige waren geweest van de brand. Wat een schande, dat mens krijg je zelfs niet met een fatale brand weg.
Donner = fatsoen;
Verdonk = keihard onfatsoen.

Lia schrijft, n.a.v. mijn zinnetje over Sterren in het verpleeghuis:

Sterren in het verpleeghuis, schrijf je, bedoel je dan als bewoner of als medewerker? In beide gevallen zou ik hopen dat de ogen eens opengaan. Ik ben zelf werkzaam in de zorg, als activiteitenbegeleider. Regelmatig kom ik tegen dat mensen niet de hulp krijgen die ze nodig hebben door personeelstekort of tijdgebrek of de tillift is niet beschikbaar. Je plas een uur op moeten houden, ga er maar aan staan. Maar het gebeurt! En het allerergste is: het lijkt wel of er een soort gelaten berusting aan het ontstaan is, bij bewoners èn bij personeel. Het is niet anders, hoor ik beiden dan verzuchten. Maar dit mag nooit \"gewoon\" worden! De bewoners kijken ook naar Prinsjesdag. Ik krijg last van plaatsvervangende schaamte bij de juichverhalen die ze aan moeten horen. Bah!

Hui hoort niet in de cel!
20 september 2006, Amsterdam/Den Haag - Op dinsdag 19 september 2006 werd de grootste angst van Hui (8 jaar) realiteit. Al een half jaar zat hij met zijn Chinese moeder in het vertrekcentrum Vught. Hij wist dat als zijn moeder daar hun terugkeer naar China niet zou kunnen regelen, zij dan misschien in de gevangenis terecht zouden komen. En nu is het zover. Hui zit in detentiecentrum Zeist, hij kan niet naar school. Hij mist zijn schoolvrienden en zij missen hem. Zijn klasgenoten van de Amsterdamse Olympiadeschool waar Hui tot februari van dit jaar op school zat, zijn verbijsterd over het slechte nieuws. De moeder van Hui kwam als alleenstaande minderjarige asielzoeker achtenhalf jaar geleden hoogzwanger in Nederland aan. Hui is in Nederland geboren, is even Nederlands als zijn klasgenoten, maar dan zonder de benodigde papieren.

De organisaties van de actie www.geenkindincel.nl maken zich boos over de aanhoudende berichten over kinderen die nog altijd in vreemdelingenbewaring worden gezet. Minister Verdonk heeft toegegeven dat het belangrijk is om zo min mogelijk kinderen op te sluiten, maar zij vindt dat het soms echt niet anders kan. De coalitie van de actie www.geenkindincel.nl heeft alternatieven aangedragen voor het plaatsen van kinderen in vreemdelingenbewaring.

Het opsluiten van Hui is in strijd met vele artikelen uit het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. Allereerst is de detentie onrechtmatig omdat het niet als \'uiterste maatregel is toegepast\' (artikel 37), er zijn immers alternatieven voorhanden, zoals de meldplicht en een langer verblijf in het open vertrekcentrum. De belangen van Hui zijn niet meegewogen in de beslissing om hem samen met zijn moeder op te sluiten (artikel 3) en de gevangenschap is slecht voor de ontwikkeling van Hui (artikel 6). Hui is leerplichtig maar kan nu niet school, zijn recht op onderwijs wordt geschonden (artikel 28).

Volgens de Nederlandse overheid zit niet Hui gevangen, maar zijn moeder, die er zelf voor \'kiest\' haar zoon bij zich te houden. Feit is dat Hui van zijn vrijheid is beroofd, niet naar school kan, en niet kan spelen met zijn vrienden. Hui moet vrij, nu!

Steunbetuigingen
Steunbetuigingen voor Hui kunnen naar info@defenceforchildren.nl. Het tekenen van de petitie op www.geenkindindecel.nl is niet meer mogelijk; deze is al op 22 juni aan leden van de Tweede Kamer aangeboden. De organisaties achter www.geenkindindecel.nl hebben met de petitie ruim 138.000 handtekeningen verzameld om de boodschap dat kinderen niet in een cel horen kracht bij te zetten.


Website www.geenkindindecel.nl

SBS heeft weer een nieuwe idee in de serie Hoe melk ik Sterren uit?
Sterren in het circus.
Gratis idee mijnerzijds voor Max misschien: Sterren in het verpleeghuis.

FC Omnivor te Almere gaat een sterk seizoen tegemoet.
Bij de minipups zijn een paar nieuwe krachten toegetreden waar we veel van verwachten.
De eerste wedstrijd (in tenuetjes van Juventus en Manchester United) werden nog met respectievelijk 0-9 en 4-6 verloren, maar de verliezertjes waren toch niet ontevreden.




Na afloop waren ze leeg, zo te zien.



Zie ook Olivia's Kiekjes.

Veel reacties gekregen op mijn gemopper op de Amerikaanse televisie.
Logisch, wat kan je concluderen na drie weken kijken zonder clou, d.w.z. zonder het systeem van de tv-programmering te doorgronden? In die zin werd ook gereageerd. Ik post er één, van
Roelant Ossewaarde

Dag Hanneke,
Ik ben het helemaal niet met je eens dat er in de VS geen kwaliteit te
vinden is op de TV. Integendeel, het lijkt wel omgekeerder. Misschien
omdat ik Amerikaanser word, maar als je goed kijkt, is er een hoop
interessants te vinden.

Neem nou bijvoorbeeld Jon Stewart, een combinatie van Jack Spijkerman
en Paul de Leeuw (de laatste bewonder ik zeer). Of de programma's van
HBO: Soprano's, documentaires. Of NOVA, op PBS: een uur lang
vreselijk spannende documentaires over de meest uiteenlopende onderwerpen.
Nog een voorbeeld: kijk eens op zondagochtend naar de politieke
talk-shows. (op PBS, of 'meet the press'). Daar is Buitenhof een
gezapig zootje ouwe mannen bij die in een praatkransje keuvelen
over wat hen bezig houdt.

Later schreef hij nog:
Hier in Amerika hebben we TiVo, een soort wonderapparaat dat automatisch
alles opneemt dat je interessant vindt. Uitzendinggemist is ook een
beetje zo, je kijkt niet meer naar een zender, maar je vraagt een
programma op. Dat is de toekomst, in de vorm van TiVo of via Internet,
maar dat snappen ze in Nederland, gezien het gezeur over zenderindelingen, nog niet zo, geloof ik. In ieder geval, als je zo vraag-gestuurd TV kijkt dan is er een hoop op de publieke omroep dat je
na een tijdje links laat liggen. Zo van, ach, dat weet ik nou wel. Jon Stewart is echt de moeite waard. Hij combineert op een fantastische manier actualiteit met beeld en geluid. Zijn 'Daily Show' wordt hier aan de Oostkust om 11 uur op Comedy Central uitgezonden. Daarna komt de Stephen Colbert show, een persiflage op de rechtse patriottenmedia. De laatste is vooral beroemd geworden
toen hij op het jaarlijkse persgala van president Bush een praatje mocht houden, en zowel de pers als president Bush tot op het bot afbrandde. Dat was wekenlang op youtube.com het meest bekeken
fragment, en terecht zo.
Groetjes uit Rochester NY,
Roelant.



On Sep 14, 2006, at 6:11 AM, Hanneke Groenteman wrote:

> Beste Roelant,
>
> Interessante reactie, bedankt. Ik ben natuurlijk maar af en toe een
> paar
> weken in de VS en weet dan mijn weg niet te vinden op de tv. Je hebt
> zonder twijfel gelijk. Mag ik je reactie plaatsen op mijn weblog, dat
> lijkt me fair.
> Ik heb Jon Stewart een enkele keer gezien (ook al omdat hij een Emmy
> Award kreeg, is het niet, toen wij daar waren), maar niet goed genoeg.
> Ik ben overigens dol op de VS in a way, ik voel me altijd een soort
> van
> herboren als ik er geweest ben, en anderzijds ook weer dolgelukkig dat
> ik in de gesloten inrichting Nederland woon, met alle veiligheid en
> verzorging en verwennerij hier. Maar nogmaals, ik ben ervan overtuigd
> dat je gelijk hebt, ik ben in de VS geen "goede kijker".
>
> Dag,
> Hanneke
>
> -----Original Message-----
> From: Roelant Ossewaarde [mailto:rao3@buffalo.edu]
> Sent: donderdag 14 september 2006 2:26
> To: h.groenteman@chello.nl
> Subject: Mailform
>
>
>
> Form data
>
> realname: Roelant Ossewaarde
>
> email: rao3@buffalo.edu
>
> message: Dag Hanneke,
>
> Ik studeer in Buffalo, NY, vlakbij de Niagara watervallen. Al een jaar
> of drie, en daarvoor in Californie een jaar.
>
> Ik volg de Nederlandse omroepen via uitzendinggemist, dus ook
> alleen de
> publieken.
>

Jullie weten dat ik twee weken in Santa Barbara heb gezeten.
Iemand schreef me Als je toch naar de Verenigde Staten gaat, waarom dan in 's hemelsnaam naar zo'n stom oord als Santa Barbara? Waarom niet naar New York, San Francisco, Los Angeles?
Het punt is: ik heb mijn huis geruild met mensen uit Santa Barbara die graag naar Amsterdam wilden.
En Santa Barbara is inderdaad een redelijk stom oord, maar heerlijk om op stranden te zitten, spijkerbroeken te kopen, te fietsen, tochtjes vanuit te maken, na twee weken een week lang langs de betoverend mooie kust naar San Francisco te rijden en daar 4 dagen te blijven.
Komt nog bij, dat ik voor hetzelfde geld zomaar Oprah had kunnen tegenkomen in downtown, of in de winkelstraat. Want ze heeft een gigahuis in SB en wordt er wel eens gesignaleerd. Niet door mij, maar het idee dat het zou kunnen...
Met Google Earth heb ik haar huis gespot (ik heb wel door de buurt gereden natuurlijk, maar had eigenlijk geen idee waar ze woonde) en dat share ik graag met jullie.

Huuh, wat lees ik?

De oorlogsthriler Zwartboek van regisseur Paul Verhoeven heeft in Nederland vier dagen tijd meer dan ...
100.000 bezoekers getrokken. De productie heeft daarmee de status van Gouden Film behaald.
Volgens een zegsvrouw van het Nederlands Filmfestival is het behalen van die status in vier dagen tijd een record. Qua opbrengsten vestigt Zwartboek overigens geen record. Dit komt door de Albert Heijn-coupons waarmee bioscoopbezoekers dit weekeinde hun tweede kaartje gratis kunnen krijgen.
Zwartboek werd eerder al verkozen tot Nederlandse Oscarinzending van dit jaar.
Hier staat mijn verstand helemaal bij stil.
Ik heb Zwartboek net gezien en, geloof me, hij hoort tot de irritantste, slechtste Nederlandse films die ik in jaren heb gezien.
Het is één groot cliché, van scenario, via regie, keuze van acteurs, aankleding, tot en met de ‘boodschap’ (goed en fout zijn betrekkelijke begrippen in het leven of zoiets). Veel geweld, lachwekkende dialogen, simplistische situaties, onaantrekkelijke sex. De enige die met kop en schouders boven iedereen en alles uitsteekt, die in dit dramatisch slechte poppenkastdrama overeind blijft, is Carice van Houten. Die kán gewoon niet slecht spelen. Misschien dat daardoor de rest zo afsteekt, omdat niemand van die hele cast gedijt in de schaduw van een echte ster.
Het zou ook nog best kunnen dat de Oscarjury onder de indruk raakt van Jan Klaassen en Katrijn in die rottige hongerwinter in dat verre Holland, want de film past wel in het eenvoudige denkraam aldaar.

Ik moet wel toevoegen, dat ik vanmiddag iemand trof (Henk Jan Smits) die diep onder de indruk was van de film. Dus ga niet af op mijn oordeel alleen.

ook dit hebben jullie moeten missen. Sorry.
Ik heb een week doorgebracht in Frankrijk, bij Bob en haar moeder Karin, en die twee jogden om de dag anderhalf uur in de vroege ochtend in de bergen, hun eigen marathon. Geen punt voor Bobbie, en Karin gaat vast ook de mensenmarathon nog wel doen.

Had ik De Stad der Blinden van Jose Saramago (Portugese schrijver, Nobelprijswinnaar voor literatuur) al eens bezongen? Roman over een geheimzinnige blindheidsepidemie die zo besmettelijk is dat de bevolking van een niet nader genoemde stad er binnen de kortste keren aan ten prooi valt. Iedereen wordt blind, behalve één vrouw, die geheim houdt dat ze niet getroffen is en blijft zien, maar daardoor - en door haar menselijkheid - haar man, een oogarts, en een klein groepje lotgenoten (de eerst getroffenen) door de hel loodst.
Meesterwerk.
Nu las ik De Stad der Zienden, vier jaar later geschreven. Nog beter, nog indringender, nog onvergetelijker. Maar wel te lezen na de Stad der Blinden.
In De Stad der Zienden is het onderwerp dat in een (wederom niet nader te noemen stad, zeg Lissabon) 86 % van de bevolking bij de verkiezingen blanco stemt. Zonder campagne, zonder afspraak, zomaar, spontaan, BLANCO. Het gemeentebestuur wordt hier gek van. Gaat vergaderen, strategieën bedenken, intrigeren, om dit onheil te keren. De bevolking laat zich echter niet gek maken, blijft rustig, ook als ze "gestraft" wordt. De overheid trekt weg uit de stad, politie en brandweer moeten eruit, ze moeten het maar voelen als ze zo nodig blanco willen stemmen. Ze moeten ons smeken om terug te komen, denkt de regering. Maar er wordt niks gesmeekt, alles draait prima zonder overheid. Enfin, het boek gaat veel verder dan ik in een paar regels kan beschrijven, maar het is de mooiste en geestigste en tegelijkertijd meest cynische beschrijving van een "democratie" die ik ken.
Zeker in deze tijd (maar ook ten tijde van Pim Fortuyn) zeer de moeite waard.

..ik ben weer op het nest!
Eerst was ik dus ver weg, eenmaal terug ging de grond onder mijn voeten erg bewegen en had ik al mijn energie nodig om staande te blijven. Toen ik weer enigszins stevig stond werkte mijn wachtwoord niet en moest ik een paar dagen wachten tot ik dat euvel had verholpen!
Maar voilà voici, ik heb een grote Prinsjesdaghoed op en ga er weer aan staan. Aan het leven.
Aan het gedoe. Bijvoorbeeld in Den Haag. Wat een valse walm stijgt er op uit die Staten-Generaal. De hele dag heb ik, in de auto vooral, hoera horen juichen, dat we nu het zoet krijgen, dat de economie aantrekt, dat er een begrotingsoverschot is van 0,2 %, dat Nederland weer werkt, dat veel minder mensen van een uitkering moeten leven, dat de AOW een stuiver per jaar omhoog gaat en nog zo wat. Geen woord over de problemen met de integratie, over de manier waarop we omgaan met de asielzoekers, met moslims, met ouderen, met mensen in de WAO.
Natuurlijk hoor ik Jan Marijnissen pittig protesteren tegen de euforie, hoor ik de genuanceerde Wouter Bos de tweede stem met hem zingen (oppositie, maar niet TE, want je weet het nooit na 22 november, je kan dat CDA nog wel eens hard nodig hebben), is Femke Halsema ok, maar iedereen is voorspelbaar voor en voorspelbaar tegen.
En ineens kreeg ik de onbedwingbare behoefte aan een heel andere invalshoek. Ik ging ineens in gedachten naar de Partij voor de Dieren. Niet links niet rechts maar getuigend van een soort beschaving ten opzichte van wezens die zichzelf niet tegen ons kunnen verweren. Als metafoor voor hoe je met elkaar dient om te gaan.
Ik heb me altijd afgekeerd van het idee van zo'n soort one issue-partij. ik had ook geen zin om de lijst te duwen, of spotjes in te spreken. Ik ben zo gepokt en gemazeld in de parlementaire democratie met de goeie ouwe linkse en rechtse partijen, dat ik altijd huiverig ben van de "Hadjememaar-partijen", voor ouderenm, voor leefbaar, voor verkeer. Maar met de dieren is het toch anders. Een beschaafde samenleving gaat beschaafd met dieren om. Marianne Thieme lijkt mij een heel goed kamerlid. Ik denk nog eens hard na.