De dag is nog maar amper begonnen, ik ben pas op pagina 1 van de krant, het regent dat het giet. Buiten, en binnen ook bij wijze van spreken.
In Amsterdam is een basisschool, de Rietlanden in het Oostelijk Havengebied. Het is een school met veel 'zwarte koppies', dat heet een zwarte school. Er kunnen er 350 in, er zijn er amper de helft.
De bovenverdieping van de school is gehuurd door een montessorischool uit de buurt, een 'witte' school.
Die kunnen namelijk de toeloop niet aan. 600 leerlingen. Een andere basisschool in de buurt: zelfde witte laken een pak: bomvol, meer dan 750 leerlingen, wachtlijst.
De ouders kiezen voor 'kwaliteit' heet dat.
Of, zoals iemand, die ik interviewde (MOnique Klemann) me vorige week zei hierover: "je kiest toch ook voor ouders waar je iets mee hebt."
De Rietlanden (zie boven) heeft twee ingangen. Eén voor de eigen school. Eén voor de montessorischool.
Eén voor de 'zwarte koppies', één voor de 'kaaskoppies'.
Hoe was dat Nederlandse woord ook alweer waar we zo berucht mee zijn geworden?

En verderop de pagina las ik dat burgemeester Cohen alle veertien stadsdeelvoorzitters bijeen heeft geroepen omdat hij 'wanhopig' wordt van de groeiende onlusten tussen Marokkaanse jongeren en de Nederlandse samenleving. Dit naar aanleiding van o.a. de Diamantbuurt en Slotervaart.

Rotweer.