rie peereboom schrijft me:
Hanneke, ik ben toch zo woedend, zo VERSCHRIKKELIJK kwaad, ik weet niet waar ik met mijn woede naar toe moet.
Nu hebben ze weer een meisje uitgezet, van 18 jaar, ze zat in een VWO examenklas, een meisje met hersens dus, bijna klaar met haar opleiding, zomaar uit school geplukt door de POLITIE, naar een uitzetcentrum gebracht en daar zit ze in isolatie, geen contact met haar mogelijk. Waarschijnlijk al uitgezet.
Hanneke dat dit in mijn land gebeurt, ik schaam me de ogen uit m'n kop, zogenaamd humaan maar ondertussen...
het is geen land meer waar je graag zou willen wonen.
Als je nou toch een beetje je hersens gebruikt laat je dat kind toch in ieder geval haar opleiding afmaken, zodat ze een basis heeft voor haar verdere leven in het land waar je haar naar terugstuurt. Als dat al nodig mocht zijn -het terugsturen bedoel ik - en begeleid je haar naar een nieuwe toekomst. Dat is wel het minste wat je onder humaan kan verstaan, dat dit soort dingen nog steeds gebeurt, het maakt dat ik me DOODSCHAAM een nederlandse te zijn. Hier wil je toch niets mee te maken hebben, dit heeft toch niets meer met humaan beleid te maken?
Wanneer worden we eindelijk eens wakker en houden we op met dit soort zogenaamd "vriendelijk vreemdelingenbeleid"?
Nogmaals ik schaam me dood voor m'n eigen land.
Rie Peereboom.
Beste Rie,
Ik ben het zo ontzettend met je eens.
Toen jij mij mailde zat ik net een column te schrijven die ik morgenochtend (zaterdag 21 januari) moet uitspreken in een programma van de Wereldomroep, Hollands Diep.
Die column post ik onder jouw mail, omdat het vanuit eenzelfde woede geschreven is.
Van nature ben ik geen columnschrijver. Ik heb wel heel veel meningen, hoor, dat is het probleem niet. Je moet me horen als ik op dreef ben, dan begin ik bescheiden en beschaafd, maar binnen de kortste keren ben ik de baas in mijn straat, reorganiseer ik mijn stad, word ik directeur van mijn land en is de hele wereld van mij.
Niks is goed of het deugt niet, ze hadden mij aan het hoofd moeten zetten, dan....
Enfin, de ideale grondhouding voor een columnist, zou je zeggen.
Behalve dat ik, als ik al die meningen niet losjes uit de mouw mag toveren, maar ze precies onder woorden moet brengen, op een genante manier met de mond vol tanden kom te staan.
Het liefst zou ik hier scherp en overtuigend mijn zegje doen over het dreigende terrorisme, over extremistische hangjongeren, de privatisering van de energie, de spoorwegen, de puinhoop bij de publieke omroep en nog zo wat misstanden.
Het probleem is: ik ben nogal allergisch voor columnisten die niets toe te voegen hebben aan de berg meningen die al elke dag over ons uitgestrooid worden. En daar wil ik liever niet aan meedoen.
Waarom ik hier dan toch zit? Omdat ik het gewoon leuk vind om een keer bij dit programma aan tafel te zitten, en er geen andere manier was om binnen te komen dan als columnist.
Probleempje dus.
Daar zat ik gisteravond over te piekeren. Ik kwam er niet uit. Ik vond niks, was nergens tegen of boos om.
En toen dacht ik ineens aan drie weken geleden. Zondagmiddag 1 januari 2006. Nieuwjaarsdag, het nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazers Ensemble en de VARA. Live uitgezonden, vanuit het Concertgebouw in Amsterdam. Ik had er aan de zijlijn aan meegewerkt en, veel belangrijker, ik was er diep door geraakt
Dit Nieuwjaarsconcert (niet dat uit Wenen dus) is een jaarlijkse traditie van het Blazers Ensemble. Elk jaar een thema (nu was het PAPA), elk jaar vier kinderen die hun eigen composities met het NBE mogen uitvoeren, elk jaar geweldige muzikale gasten uit binnen- en buitenland. Twee vliegen in één klap ditmaal: de gasten waren vluchtelingen. Ze wonen hier in asielzoekerscentra, ze komen uit Irak, Congo, Soedan en Afghanistan. Hun vaderland hebben ze al een tijd niet gezien. Sommigen van hen kregen een verblijfsstatus, anderen niet. De VARA en het NBE maken zich zorgen over de beschamende manier waarop Nederland omgaat met mensen die hier hun toevlucht zoeken.
Zo waren daar Yasser en Mogash uit Soedan, zeven jaar hier, uitgeprocedeerd, vader Nasir en zijn twaalfjarige zoon Stas uit Afghanistan, al tien jaar hier in asielzoekerscentra, weten nog steeds niet of ze mogen blijven. De Afrikaanse band Revival Okapi, uit Congo en Angola. Meer dan vijf jaar wachten sommigen op een beslissing, anderen zijn uitgeprocedeerd, weer anderen hebben een beperkte status. Waar ze ook optreden stiekem, ze mogen immers niet werken! overal staan de zalen op hun kop.
De muziek, allemaal gearrangeerd door en ingebed in het Blazers Ensemble, gecombineerd met de kleine geschiedenissen van de muzikanten in teksten op een lichtkrant, greep me diep aan. En een ongelooflijke woede beving me. En zo verging het iedereen die middag.
De beschamende behandeling van vluchtelingen door de Nederlandse overheid leek even onverdraaglijk.
In het Concertgebouw klonk woordloos de dringende oproep om die vluchtelingen die hier al meer dan vijf jaar zijn, van wie de procedure nog steeds niet is afgewikkeld, of die onmogelijk naar hun vaderland terug kunnen, om die mensen gewoon hier te laten leven. Het zijn er inmiddels misschien nog 10.000. Er komen vrijwel geen nieuwe bij want de procedures om binnen te komen zijn enorm aangescherpt. De asielzoekers die er al zijn zitten al jaren en jaren opgesloten in centra met een dak boven hun hoofd en een fooi in de zak. Ze mogen niet werken. Hun kinderen vaak hier geboren spreken vloeiend Nederlands, gaan hier naar school, maar kunnen zich geen enkel beeld vormen van hun toekomst. Laat staan plannen maken.
Ze zijn hier, er is dus plaats voor ze, ze ademen hier de lucht in en we onderhouden ze. En wij komen niks te kort. Dus: whats the problem. En als ze gaan werken dragen ze ook nog bij aan onze welvaart. We kunnen wel mensen gebruiken met de durf en de energie om te vluchten en een betere toekomst voor jezelf en je naasten te bouwen.
Bovendien hebben we volgens mij als samenleving ons recht verspeeld om ze weg te sturen aangezien we hun zaak niet tijdig hebben afgehandeld. Zo gaat dat toch als je in gebreke blijft?
Dat ging allemaal verhevigd door me heen die middag in dat Concertgebouw.
Dat kwam omdat er zo weinig woorden werden gebruikt en de muziek zo krachtig en prachtig was.
Het werd een hoopvolle middag, omdat muziek niet anders kan dan hoopvol stemmen.
Veel muziek van Mozart, en raps en ballads en muziek uit verre landen en jazzmuziek.
En duizenden gekleurde ballonnen tot slot.
Ik ben ontzettend bang dat het dit jaar wel eens voor het laatst op de televisie te zien zal zijn geweest.
Het is een duur programma voor fijnproevers, de grootste financier, het stimuleringsfonds van de Nederlandse Omroep, wil niet meer bijdragen en geld en goede smaak zijn in Hilversum ver te zoeken. Het wachten is dus op een wonder.
Lieve mensen, mijn wens voor het nieuwe jaar, dat al drie weken oud is, is dat jullie, als dat technisch tot jullie mogelijkheden behoort, even naar de website gaan van het
Nederlands Blazers Ensemble, www.nbe.nl, en daar het Nieuwjaarsconcert aanklikken. Het duurt een dikke anderhalf uur en er is wat mij betreft geen betere manier om het jaar te beginnen.
