Mijn e-vriend Rob Korfage in Kazachstan mailde me het volgende:

Beste Hanneke,

Met een goeie vriend zat ik in een Koreaans eethuis alhier en we hadden het over de Nederlandse politiek, en de schrijnende verhalen die ik las op jouw weblog.
Makkelijk praten, natuurlijk, als je niet in Nederland woont. We hadden BIJNA het gevoel dat we er niet mee mochten bemoeien.
Maar ook op deze fysieke en mentale afstand van Holland brandt bij ons de onmacht en de schaamte.
In Almaty wonen Islamieten, Christenen, en Joden zonder veel problemen samen. Alle feestdagen worden gevierd, alle gebruiken worden, in al dan niet verwaterde vorm, uitgevoerd, en ik ken families waar verschillende geloven op een kussen slapen.
Het is cultureel en religieus een mengelmoesje geworden, waar respect bestaat voor ieder ander idée van wat belangrijk is in het leven. .
Wonderlijk toch, onder een bijna dictatoriaal regime?
En hier zijn wij de gastarbeiders. We zijn geen doorsnee rijke expats Ik heb veel mensen ontmoet die werkelijk interesse tonen in de Nederlandse of Westerse cultuur, die hun wenkbrauwen optrekken over ons begrip van ‘familie’ (bejaardentehuis? Wat is dat?), die moeiteloos de grote namen oplepelen van de grote voetballers, die weten dat de immigranten in ons land het niet makkelijk hebben, ondanks onze zogenaamd vermaarde liberaliteit.
Ik heb die gesprekken in een mengelmoes van Engels, Duits en Russisch, meestal een feest van zoeken naar woorden, pictionary en erg goed luisteren.
Ons gesprek in het Koreaanse eethuis was in het Nederlands. Gelukkig is het hier nog niet verboden om je eigen taal te spreken.
Voor de komende Nederlandse verkiezingen is mijn voornemen: we belonen politici niet met onze stem vanwege hun verkiezingsprogramma vol beloftes, maar straffen ze af voor hun daden in de achterliggende periode.

Sterkte met de strijd!

Liefs,
Rob