Astrid, van Groningse Grabbels, reageerde op mijn stukje over de sluipmoord op de kunsten:

Ik trek mij terug

Van één glanzende parel
is nu een ketting vol geregen
hangend om een dikke nek
die van Cultuur
niet horen wil
De zachte kunst die
oh zo sierlijk
langs en door mijn oren streek
Verworden tot een groot spektakel
vol effect en lichtgefladder
de boxen trillend
in mijn maag
De boeken die ik vermag te lezen
op de hoogste plank gezet
De stemmen op de radio
schreeuwen alleen nog maar
het zelfde schrille lied
en willen mij vertellen;
JE HOORT ERBIJ NU!
Maar ik sluit straks
Heel stil de deuren
en lees het laatste ongelezen boek
op klanken van een strijkkwartet
Ik declameer alle gedichten
met liefde in mijn hart gegrift
en houd een monoloog
zolang mijn stem wil klinken
Schreeuw, buitenwereld
Schreeuw!
Je zult me niet kunnen bereiken!