door Han Nefkens

Roerloos zit ze in haar zwarte burqa in de immense lobby van het Sheraton Hotel in Doha.
Eerst denk ik dat het een etalage pop is of een installatie zoals ik die ook op de kunstbeurs in Basel heb gezien.
Dan brengt de vrouw een met hennabeschilderde hand naar waar ik aanneem dat haar oor zit en begint in haar mobiele telefoon te spreken.
Ik herken het model, het is de nieuwste Nokia die ik zelf de dag daarvoor heb gekocht in het mega winkelcentrum.

In datzelfde winkelcentrum kocht ik ook een nieuw fototoestel.
Terwijl de verkoper uit Dehli me de voordelen van deze digitale spiegelreflex uitlegde kwamen twee Qataris in hun witte dishdashas binnen. Zonder zich te verontschuldigen liep de verkoper naar ze toe en vroeg in het Arabisch waar hij ze mee van dienst kon zijn. Nadat hij ze een batterij had verkocht richtte hij zich weer tot mij en ging verder, precies daar in de zin waar hij was gebleven.

Het Burj al Arab in Dubai gaat er prat op het hoogste en meest luxueuze hotel in de wereld te zijn; het heeft zichzelf zeven sterren gegeven al gaat de officiële hotelranking maar tot vijf. Het gebouw in de vorm van een zeil zoals de traditionele vissersboten op de kreek dat hebben is de Eiffeltoren van Dubai. Er worden sleutelhangers van verkocht, placemats, press papiers, pennen, gispen beeldjes, borden, klokken en bolletjes met sneeuw.
In het restaurant op de bovenste verdieping heb je uitzicht op het helipad, de zee en de hele stad. Een ander van de vele restaurants bevindt zich tien meter onder water, je gaat er in duikboot naar toe. Ook niet-gasten kunnen tegen betaling van vijftien euro de lobby bezoeken om de kristallen luchters te bewonderen en het water te zien spuiten uit de 18 karaat gouden fonteinen.
Naast het hotel staan er nog twee van dezelfde eigenaar. Een in de vorm van golven met zestien restaurants en een tropische tuin in de lobby, de ander is een spiksplinternieuw traditioneel Arabisch dorp waar de gasten in een bootje naar hun hotelkamer worden gebracht. Disneyland in the Desert.

De Filipijnse serveerster in ons hotel maakt grapjes over de cake die Felipe met zoveel smaak eet. Haar drie kinderen zijn thuis bij haar man in Manila. Wanneer we haar vragen hoe het is om hier te wonen glimlacht ze maar geeft geen antwoord.

Foto’s laten zien hoe mensen zijn omdat de poses die ze aannemen tonen hoe die mensen zouden willen zijn. De Iranese sjouwer aan de haven gaat stram staan wanneer ik hem vraag of ik een foto mag maken en hij kijkt met serieuze blik recht in de lens.
Wanneer ik hem de foto laat zien lacht hij breed uit, zijn ogen fonkelen, ineens is hij een ondeugende jongen. Zo had ik hem willen fotograferen.