Met instemming post ik twee stukken over "de zaak-Taïda"/

Joep Steeman, Zwaagwesteinde schrijft:

Minister Verdonk noemt Taïda een fraudeur. Dit doet zij vanwege een beleidsmaatregel waarmee zij van het parlement inhoudelijke informatie openbaar mag maken wanneer een vluchteling onjuiste informatie in de media brengt om beslissingen te beïnvloeden. Maar Taïda is geen vluchteling meer en de informatie die Verdonk naar buiten brengt gaat helemaal niet over onjuiste informatie.
De vraag was of je Taïda uit haar klaslokaal mag plukken en opsluiten. De rechter zegt van niet. Daarmee is de kous af, alhoewel Verdonk standaard in beroep gaat tegen alle rechterlijke uitspraken die de humaniteit bevorderen. Bovendien geeft Verdonk onjuiste informatie: het gezin kreeg in totaal € 6.800,00, niet voor schoolgeld maar om de eerste maanden te overbruggen.
Daarnaast heeft Taïda geen fraude gepleegd maar liet haar visum verlopen. Daarmee is zij illegaal maar dat is niet strafbaar. De enigen die iets onwettigs deden, waren het gastgezin dat formeel geen onderdak mag bieden aan illegalen en de school die formeel geen les mag geven aan illegalen. Maar dat doen duizenden anderen ook, al dan niet geïnspireerd door wat zich hier ruim 60 jaar geleden afspeelde.
Minister Verdonk heeft dus een beleidsmaatregel misbruikt om een kind in een weerloze positie te beschadigen, terwijl de beschuldiging ook nog vals is.
Het parlement besliste dat zij de beleidsmaatregel alleen mocht gebruiken onder zeer strikte condities. Na Congo is dit haar volgende en hopelijk laatste blunder. Het parlement moet zijn verantwoordelijkheid nemen, Verdonk moet nu onmiddellijk aftreden.

En Ewoud Sanders schreef in de Staatscourant:

Taïda Pasic
Er is een aspect in het vreemdelingenbeleid dat tot nu toe onderbelicht is gebleven en dat is het effect dat sommige uitzettingen hebben op de omgeving, op de autochtonen die ermee te maken krijgen.
Ik neem aan dat we van het gros van de uitzettingen niet veel zien of merken.
Een asielzoeker zit maanden of soms jaren in een asielzoekerscentrum; zijn of haar aanvraag wordt afgewezen en vervolgens wordt zo iemand het land uitgezet. Dit voltrekt zich buiten onze waarneming – de meeste mensen worden er warm noch koud van.
Maar er worden ook asielzoekers uitgezet die hier al jaren verblijven. Die in een dorp of stad wonen, met buren en vrienden, met kinderen die naar school gaan, waar ze vrienden en vriendinnen hebben. Die uitzettingen zijn allerminst onzichtbaar. Soms brengen ze alleen de mensen in de directe omgeving in beroering, soms halen ze de landelijke pers, zoals nu in het geval van Taïda Pasic, de achttienjarige Kosovaarse uit Winterswijk die in aanvaring is gekomen met minister Verdonk.
Toen ik voor het eerst over de zaak Taïda Pasic las, werd ik overvallen door een diep gevoel van schaamte.
Hier was een meisje van achttien dat ervoor had gekozen in haar eentje, zonder haar ouders en zusjes, in Nederland te blijven om haar vwo-opleiding te voltooien.
Moet je dat afstraffen door de strikte toepassing van bureaucratische regels?
Nee, zoiets moet je belonen.
Ik heb bewondering voor een meisje dat zo’n beslissing neemt; voor haar wilskracht en doorzettingsvermogen.
Inmiddels is Taïda Pasic tot een symbool geworden. Hoe meer je over deze zaak leest, hoe ingewikkelder de kwestie wordt (uitzettingprocedures zijn nooit eenvoudig), maar aan mijn basisgevoel heeft dat niet veel veranderd: het is een zaak die mij vervult van een diep gevoel van schaamte voor mijn eigen land. Ik weet zeker dat ik daarin niet alleen sta.
En dat is precies mijn punt: het emotionele effect van dergelijke uitzettingsprocedures kan groot zijn. Hoe denkt u dat de klasgenoten van Taïda Pasic zich voelen?
Zijn die trots dat Nederland zich houdt aan een strenger asielzoekerbeleid?
Op de politie die Taïda in een cel heeft gezet?
Nee, natuurlijk niet. Een van hen schrijft op een website: ‘Wat kunnen we doen? Taïda is geen crimineel, ze is zelfs een aanwinst voor Nederland! Hoe hebben die mensen van de Winterswijkse Politie dit kunnen doen?’
Als gevolg van één uitzettingsprocedure komen hier straks vijfentwintig of dertig vwo-leerlingen op de arbeidsmarkt die ontgoocheld zijn over het onrecht dat een klasgenote is aangedaan. Doordat dit geval nu zoveel aandacht krijgt, komen daar honderden, zo niet duizenden mensen bij. Boosheid, schaamte, walging, afkeer van de overheid, van de bureaucratische, halsstarrige en botte manier waarop dergelijk beleid wordt uitgevoerd.
Ik denk dat je dit effect niet moet onderschatten. Of het feitelijk juist was of niet: veel mensen hadden het beeld dat Nederland een gastvrij, tolerant en redelijk land was. Dat is, mede door de zaak Taïda Pasic, in een verontrustend tempo aan het verand! eren. Nederland is van zichzelf aan het vervreemden.
Door deze beschamende uitzettingprocedure raken we niet alleen een achttienjarige scholiere kwijt, maar ook een deel van onszelf.