Wat had ik vroeger een hekel aan gym. Tenminste, aan oefeningen aan de toestellen. De brug (met ongelijke leggers soms), de ringen, het touw, het wandrek, en, het allerergste, de bok en/of het paard.
Leuk vond ik spelen op gym: kastie, later slagbal, nog later softbal, in mijn vrije tijd ging ik hockeyen.
Al met al nam het een substantieel deel van mijn opvoeding in, bewegen onder leiding van een gymjuf of -meester.
Ik lees net dat de Kamer ervoor heeft gezorgd dat het plan van minister Van der Hoeven om het aan het voortgezet onderwijs zelf over te laten of en wanneer ze gymnastiek geven en hoe vaak, niet doorgaat.
Op de basisscholen zijn de vakleerkrachten ook niet dik meer gezaaid geloof ik.
Hoe dan ook: het is toch te gek dat men aan de ene kant mekkert over kinderen die te dik worden door onverantwoord eten, en aan de andere kant het bewegen uit het lesprogramma poetst.
Ik was met gym veel en graag ongesteld, maar denk er toch met liefde aan terug.