Dit stukje schreef ik over de Soedanese vluchteling Abu Bakr, die onderwerp was van één van de filmpjes in de reeks 26000 gezichten. Eline Flipse maakte het, het is te zien op de site
www.26000gezichten.nl, in het ARCHIEF.
Ik post het, dan hebben jullie het hele verhaal.
Als alles meezit noemen zijn buren
Abu Bakr over een tijdje
Abby Bakker en is hij, al is hij zwart en beeldschoon, gewoon een Hollander.
Want dat wil hij graag, erbij horen in Nederland. Hij is Nederland dankbaar, zegt hij, want hij heeft na zes jaar wachten een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd.
Toen Eline Flipse een filmpje over hem maakte voor de reeks 26000 gezichten zat hij nog in de procedure. Hij komt uit Soedan, zijn ouders en zusjes zijn vermoord in de burgeroorlog daar, zijn broer en hij zijn gevlucht. Allebei een andere kant uit, hij heeft nooit meer contact gehad met zijn broer.
In Soedan was hij accountant, in Nederland kwam hij in Amstelveen terecht, in een AZC en werd hij klusjesman in een bejaardentehuis. Uiteindelijk heeft hij als vrijwilliger het hele Zonnehuis in Amstelveen van binnen geschilderd.
In juli ging de kogel eindelijk door de kerk: Abu Bakr mocht blijven.
En toen wou hij meteen werken voor geld. Geen uitkering, niet langer vrijwilligerswerk, nee, echt werken.
Hij werd huisschilder in een andere bejaardentehuis, Brentano, ook in Amstelveen.
En wat houdt hij van Amstelveen. Hij heeft daar mensen leren kennen, heeft bij een paar collegas thuis tijdelijk mogen wonen, gaat er uit, heeft er vrienden, vriendinnen, had een vriendin. Maar als je zo ongelijkwaardig bent, maatschappelijk, houdt een relatie geen stand.
Nu woont hij in een piepklein kamertje bovenin een troosteloze afgetrapte flat vol etensgeuren. Keukens en sanitair op de gang. Hij heeft het kamertje illegaal. Eigenlijk woont hij in Medemblik, dat is zo v oor hem beslist toen hij het AZC uit moesst.
Medemblik! Hebben ze enig idee hoe hij voor zijn werk, s ochtends vroeg beginnen, van Medemblik naar Amstelveen komt? Dus: hij betaalt meer dan 350 huur voor die woning in Medemblik waar hij nooit komt, en is, door huisjesmelkers en oplichters, al een veelvoud daarvan kwijt voor zijn hokje in de flat.
Hij heeft vast werk, zeker. Voor halve dagen, schilderen bij Brentano, zijn nieuwe familie, het bejaardenhuis. Eigenlijk willen ze dat hij een opleiding volgt tot schoenmaker, want die hebben ze hard nodig bij Brentano. Maar ik wil geen schoenmaker worden, zegt Abby, ik wil studeren aan de VU. Nederlands goed leren om te beginnen, en dan economie, of iets met computers.
Waarom gaat hij dat Nederlands niet eerst aanpakken?
En dan vertelt Abu Bakr mij een verhaal dat zo zou passen in de categorie Paarse Krokodil.
Hij wil dus geen uitkering. Omdat hij met zijn halve schildersbaantje (en een vast contract) geld verdient, valt hij buiten allerlei regelingen voor uitkeringsgerechtigden. Hij wil heel goed Nederlands leren, maar mag niet naar de Nederlandse les in het ROC, omdat je dan een woning in Amstelveen moet hebben. Hij kan geen betaalbaar legaal huis krijgen in Amstelveen, en staat ingeschreven in Medemblik. In Medemblik kan hij geen werk krijgen.
Hij spaart en spaart om ooit een studie te kunnen betalen.
Hij eet alleen bruine bonen, met niks, uit een blik. Lekker, bruine bonen, zegt hij.
Hij voelt zich af en toe verdrietig, heel verdrietig. Maar hij is vast van plan een leven hier op te bouwen. Ik moet wakker zijn, niet depressief thuis zitten, zegt hij ferm. Maar elke stap buiten de deur kost geld, dus moet hij wakker zijn bij zijn piepkleine televisietje in zijn 3 x 3 kamertje. Grootste probleem nu: geld, zucht hij.
Zes jaar lang heeft hij verlangd naar de verblijfsvergunning.
Nu heeft hij hem, en blijkt het leven hier in Nederland voor een arme intelligente aardige Soedanees vol paarse krokodillen te zitten.
En toch, zegt Abu Bakr, ben ik heel dankbaar met Nederland,
