De dag, mijn dag, begon prettig met de column van Ronald Plasterk in Buitenhof.
Hij betoogde dat Ayaan Hirsi Ali ooit, meer dan tien jaar geleden, uit Somalië Nederland was binnengekomen met een leugentje: ze kwam niet rechtstreeks uit Somalië, maar kwam uit Duitsland (of zoiets). Leugentje, om bestwil, als je moet vluchten maak je dit soort begrijpelijke en menselijkerwijs gesproken geoorloofde sprongetjes.
Maar waarom dan, als je jaren later van links rechts bent geworden, je minister Verdonk steunen die inhakt op het schoolmeisje Taida, omdat die gelogen zou hebben? Niet doen Ayaan, leek Plasterk te zeggen. Ik applaudisseerde.
Ik heb ook hard geapplaudisseerd voor de acteurs en regisseur van de Theatercompagnie, het gezelschap van Theu Boermans dat zijn bewerking van de DRIEKONINGENAVOND van Shakespeare speelde. Première, altijd eng.
Maar wat een leuke voorstelling! Een oneindig ingewikkelde komedie, over de liefde, met ingewikkelde verwisselingen en misverstanden. Maar door Theu Boermans naar nu gehaald en fantastisch geregisseerd.
Absolute STER van de voorstelling: Carice van Houten (het Minoesmeisje zal ik maar zeggen, één van onze topactrices), als meisje/jongen. Maar eigenlijk is iedereen, vlak onder de topprestatie van Carice, heel goed.
En grappig. En ontroerend. Weer zo'n aanrader, deze voorstelling.

Toen, thuis, de Woestijnruiters. Hella de Jonge, mooi. Ernst van de Wetering, Rembrandt.
En toen Rita Verdonk.
Ondanks verwoede pogingen om vrolijk en zachtaardig over te komen, werd ze op het onderwerp Taïda weer haar oude ijzeren zelf en liepen me de rillingen over de rug toen ze haar beleid in deze toelichtte.
Regels zijn regels, dat hebben we IN DIT LAND MET MEKAAR afgesproken en ik ben er om die REGELS te handhaven. Ook als het SCHOOLMEISJES betreft. En als ik bij haar de REGELS soepel toepas, komen haar ouders, en haar familie, dan komen ze ALLEMAAL, en dat willen we toch niet?
Zelfs Jeroen Pauw en Paul Witteman leken hun koelheid te verliezen bij dit verbale geweld.
Ik zat hier thuis tegen de televisie te roepen: "Mevrouw Verdonk, het kan ons NIKS SCHELEN of ze allemaal hier komen. Laat ze in elk geval BLIJVEN als ze eenmaal hier zijn. En als zo'n familie per ongeluk en jammer genoeg al vertrokken is, LAAT ZE TERUGKOMEN als ze dat graag willen. We hebben dit soort mensen NODIG!"
Ik zag dat Hella de Jonge, die na Verdonk kwam, ook aangegrepen was geraakt door het keiharde betoog.

Daarna zag ik de herhaling van Netwerk, reportages over het optreden van de Amerikaanse bewakers in de Abu Graib gevangenis. Misselijk makend, fascistisch gedrag van onze bondgenoten, de strijders tegen het terrorisme.

Zo eindigde deze zondag zonder applaus mijnerzijds.