Beste Hanneke,
ooit zwaaide ik naar je vanaf een terrasje langs de Badweg op Schiermonnikoog, waar je toen langs fietste. Natuurlijk weet je dat niet meer.
Ik ben net voor het eerst op je site, eigenlijk via het stukje in de Volkskrant van vanochtend.
Daar had je het over de Plantage, waardoor ik weer moest denken aan de uitzending van alweer een aantal jaren geleden, waarin Leo en Tineke Vroman te gast waren.
Maar meer nog is de aanleiding voor dit mailtje gelegen in een aantal uren vóór die uitzending.
Met een paar vriendinnen was ik naar de Nacht van de poëzie geweest. Omdat wij in het noorden van het land wonen, verwennen wij onszelf dan aansluitend met een hotelovernachting. Wachtend op de rekening troffen wij het echtpaar Vroman in de hal. Zij vertelden ons dat ze zouden worden opgehaald, voor die betreffende uitzending bij jou.
Later heb ik een kort gedicht over die ontmoeting gemaakt.
Het schoot me al lezend te binnen en ik dacht: ik mail het je even; hierbij dus, met vriendelijke groeten.

dichterbij

de deuren zacht weer toegeschoven
zij vluchtten voor een surrogaat
amerika op vredenburg

haar schuchterheid
sinds jaren ingelijfd
zij woont in zinnen van zijn leven
vertrouwde holte van zijn arm
beschermend rond intimiteit
van haast vergeten woorden
waarin zij ons liet delen
een ogenblik de nacht hiervoor

hier stond een stukje verre stad
dat vreemd genoeg ook eigen was
wij namen het voorzichtig op
droegen het mee naar het noorden

suze sanders