Zoals ik al meldde: ik was even weg. Kleine operatie. Prima verlopen. Dank u.

Tegelijk met mijn helende operatie bleek dat mijn allerliefste poes Rebbe (voluit Rabbijn Wuppiedorp, vraag maar even niet waarom, heeft iets met een liberaal-joodse collega van hem te maken) darmkanker heeft, niet te opereren. En chemo... zeg nou zelf: wat is nou een poes als deze zonder haar!



De vraag is: wanneer is zijn leven niet meer waard om geleefd te worden.
En mag hij dan alstjeblieft gaan slapen?
Actuele vraag, er zijn geleerde commissies om die vraag qua mensen te beantwoorden.
Bij Rebbe ben ik vooralsnog degene die dat mag uitmaken.
Zonder commissie, zonder second opinion, helemaal op mezelf.
Als hij niet meer kan gaan we naar Menco Heun, de dierendokter, die net als iedereen een beetje bang is voor Rebje maar hem toch zijn hele leven goed heeft behandeld. Dan krijgt hij heel veel kussen en tranen van mij en een spuitje van de dokter. Of is dat nou zo'n typisch Nederlandse nazipraktijk, waar die Italiaanse minister Navanardi het over had?

Hij is broodmager, maar kan nog op mijn bureau springen.
Hij blaast nog wel naar me als ik de krant waarop hij is gaan liggen even wil lezen, maar het heeft niets meer van de resolute afstraffing (nageldraai om de oren) die ik tot voor kort nog van hem kreeg in zo'n geval.
Door een shot prednison eet hij veel, maar hij verandert zienderogen in een scharminkel.
Hij laat vieze winden, maar is nog wel schoon.
We praten nog wel met elkaar, althans, hij geeft beleefde éénlettergrepige antwoorden, hij geeft me nog wel een klein likje, maar eerlijk is eerlijk, het is een beetje zieltogen geblazen nu.
De vraag is: lijdt hij ondraaglijk? Poezen zijn flinke venten, dus dat weet je nooit zo precies.
Zware tijd.
Ik wil hem voor geen prijs missen, maar voor helemaal geen prijs wil ik dat hij lijdt.
Het is een man, geboren op 30 april 1995, in Hilversum.
Dan wordt hij dus pas 11 op Koninginnedag. Nee, dat haalt hij niet.



Ik hou jullie op de hoogte.


PS: nu ik dit stukje zit te maken komt hij twee trappen opgesjokt, op het bureau, liggen, windjes laten, kop op mijn linker arm. Doet 'ie nooit.
Magisch.