Zes dagen geleden ben ik geopereerd. Mij was voorspeld dat ik wel eens een week of twee ziek, zwak en zeker misselijk zou zijn. Nog helemaal niks van gemerkt. Totaal niet.
Alhoewel....vanavond ging het niet goed.

Ik keek televisie. Een drie jaar oude documentaire over illegalen in Nederland (Dokwerk), die alleen maar verouderd was omdat de schrijnende behandeling van illegalen en uitgeprocedeerde asielzoekers door onze overheid nu alleen nog maar veel en veel harder is geworden. Ik kan niet zonder pathetiek navertellen wat ik zag, ik werd ineens ziek.



Ik zag het Journaal. Een door LECO (Robijn witte was) opgeverfde en gladgeschminkte, gerestylde, daadkracht mitraillerende Rita Verdonk begon haar moddergevecht om het lijsttrekkersschap van de VVD. Heel af en toe zag je haar denken O ja, ik moest ook glimlachen, maar dat vergat ze binnen een tel gelukkig weer. Zij is de vrouw die nergens meer een G-spot lijkt te hebben, een menselijk plekje voor een generaal pardon.
Ik werd misselijk.
Nova had vanavond een geweldige visuele vergelijking tussen Verdonk en Pim Fortuyn.
Ze bleken, scherp naast elkaar gezet, elkaars kopie.
Nee, Verdonk leek Pims kopie. Het was ongelooflijk.
En logisch. Allebei de buikspreekpoppen van Kay van der Linden.
Alleen Rita Verdonk acteerde veel slechter dan Fortuyn deed.
Hem geloofde je, haar niet.
Maar ik werd ineens heel bang. Dat we ineens een nieuwe geen-gelul-niet-links-niet-rechts-regels-zijn-regels-Akela zagen opstaan. Die natuurlijk de VVD zal moeten verlaten, want daar zitten nog teveel nette mensen in.
Ik voelde dat we hier iets tegen moeten doen. Dat we de maatschappelijke menselijkheid terug moeten veroveren. En toen voelde ik me ineens ook heel zwak.
Zo werd ik na een uurtje televisie kijken toch post-operatief ziek, zwak en misselijk.
Dokter, help!