Ik krijg zulke mooie poezenverhalen naar aanleiding van mijn zieke Rebje (één zieke poes uit miljoenen), dat ik er twee, volstrekt willekeurig, post.
Heleen schrijft:
Voel met u mee...Rebbe is speciaal. Onze rode zwerverspoes..ja ja een rode dame kwam in de lente van '99 aangestrompeld. Vel over been en al helemaal verzwakt. Een rode dame die de mensen opzocht om toch maar aan eten te komen. Later bleek niet alleen voor haarzelf, maar ook voor haar 'dochter' die we Babes hebben gedoopt. Helaas heeft ze Babes verstoten toen die oud genoeg was om voor zichzelf te zorgen. Zelf bleef Marie...want het was een echte dame, lekker bij ons wonen. Een heerlijk leventje heeft ze nog gehad en we hebben 4 jaar van haar mogen genieten, totdat ze plotseling ziek werd. De dag dat ze overleed was ik thuis gebleven. Ik voelde het aankomen en wilde haar niet alleen achterlaten. Ben naast haar gaan liggen en streelde haar magere koppie. 's Avonds na het eten kwam ik haar halverwege de trap naar boven tegen...ze zocht me op, ik tilde haar in mijn armen en streelde haar weer. Met een laatste schreeuw gaf ze zich over en sliep in in mijn armen. Mijn!
lieve Marie..ik mis haar nog steeds. Een dapper rood zwerversdametje waar we veel liefde van terugkregen omdat we haar liefdevol hadden opgenomen in het gezin..Marie, zoals zij was er maar een. Rebbe doet me aan haar denken. Zo mager als hij is...het gevoel van Marie komt helemaal terug. Geniet van deze laatste dagen/weken samen met Rebbe...het is de moeite waard om nog even die warmte te delen. Sterkte en een knuffie voor Rebbe.

En Cees:
Over de poes gesproken. Ik ben erg verdrietig. Kijk maar op mijn weblog: www.20six.nl/ceeschamuleauincambodja