Niks meer toe te voegen aan alle mooie woorden en beelden.
Gelukkig heb ik mijn eigen hoekje om een eigen herinnering weer te geven.
Vijf jaar geleden besloot ik te stoppen met de Plantage. Ik vond dat ik (na jaren het vergelijkbare radioprogramma Ophef en Vertier ) na zeven+ jaar mezelf aan het herhalen was.
Er was nog één wens: Gerard Reve interviewen.
Iedereen uit ons vak weet dat daar één grote ophaalbrug voor ligt: Joop Schafthuizen.
Maar om de één of andere onnaspeurlijke reden "lag ik goed" bij Joop en keken "Meneer Reve" en hijzelf altijd graag op zondagmiddag naar de verrekijk als ik erop was. Ik mocht dus komen.
Half mei 2001. Vijf jaar geleden. Machele aan de Leije. Allerliefste ontvangst.
Geen moeite teveel. Meneer Reve had wel vaak de slappe lach, en wist ook vaak niet hoe oud hij was, en naar de wc gaan leidde ook tot grote hilariteit, maar dat vrolijkte ons allemaal erg op.
De vlagen mist wisselden af met heldere zonneschijn in zijn hoofd.
We kregen een heerlijke lunch, meneer Reve moest van Joop voor ons allemaal een boek signeren en hij was lief als een pasgeboren baby.
Toen we weggingen zei hij nog: "Arme mensen zijn dom, anders waren ze wel rijk."
Dat stond niet op onze band, geloof ik.
Er stond heel veel wel op dat we eruit hebben geknipt, for the sake of his dignity.
Ik vond het een mooi uur, waar door een technisch foutje alleen de twee mannen en hun poes in beeld waren. Ik niet. Prachtig!
Als de VPRO dit gesprek niet herhaalt, moeten we ons vragen gaan stellen....