Eigenlijk weet ik me geen raad met mijn weblog.
Ik begon eraan voor de lol, omdat ik nou eenmaal hou van wijsneuzig ouwehoeren en nu ik er niet meer van televisiewege voor betaald word doe ik dat op deze plek.
Nou, dat bevalt me meestal goed: ik schrijf een eindje in de rondte en als ik reacties interessant of leuk of irritant vind post ik ze, anders niet.
Maar ik hou niet van al te onpersoonlijke stukjes, dus als iets mij hoog zit wil ik dat ook schrijven. Anders verveelt het mijzelf.
En zo voelde ik me geroepen om ook bekend te maken dat ik me had laten opereren aan mijn maag. Een gastric bypass heet het officieel, een maagverkleining en een darmomlegging. Met als doel: een letterlijk lichtere toekomst, minder gewicht, minder volume, meer bewegingsvrijheid.
Die mededeling heeft me al een stortvloed aan reacties opgeleverd.
Meelevende, steunende, van afgrijzen getuigende, bijna boze, geïnteresseerde.
En toen ik ook nog mededeelde dat ik een complicatie vermoedde waardoor ik me niet lekker voelde, kon ik mijn lol helemaal op. Ik ben elke dag bezig mijn meelevende lezers en lezeressen te bedanken en gerust te stellen: de ontsteking aan één van de operatiewonden lijkt op de terugweg, ik ben dolgelukkig met mijn afgenomen (vr)eetlust en voel de kilo's smelten.
Dus Chachacha-lezers: ik voel me alweer zo goed dat toen ik net op de radio hoorde dat Taida Pasic "de eer aan zichzelf houdt" en zich niet laat uitzetten maar zelf voor a.s. vrijdag vertrekt, mijn gepiep over mijn buik zich onmiddellijk omzette in tranen van woede en schaamte om het land waarin we zijn komen te wonen.
Ik HAAT Rita Verdonk en de politici die mee verantwoordelijk zijn voor het onmenselijke beleid, dat geen hand over het hart kan strijken, omdat er gewoonweg geen hart meer te bekennen is.
En deze gedachte verdrijft alle onbeduidende pijntjes.