Ik móet even een update geven van de toestand van mijn poes Rebbe.
Nou, hij leeft nog wel, maar vraag niet hoe.
In plaats van een machtige wollige machobaas is hij nu een mottige bontzak met botjes erin.
Hij ligt voornamelijk in een hoekje tegen de verwarming aan, sleept zich af en toe een trap op om gewoontegetrouw bij mij te komen zitten, maar slaagt er niet meer in om in één sprong op de keukentafel te komen. Hij ruikt eens aan zijn eten, neemt een klein hapje en een klein slokje, sjokt als door herinnering voortgedreven even de straat op, gaat daar verdwaasd zitten met de uitstraling van: "wat deed ik hier toch ook weer altijd?" Hij weet niet meer dat hij heerste over de straat, een opdringerige buurhond van het erf joeg en met zijn zinloze geblaas iedereen deed geloven dat hij een hele kerel was.
Ik geloof niet dat hij pijn heeft, ik denk dat hij langzaam wegebt.
We hebben daar goede gesprekken over.
Dat wil zeggen dat ik hem vaak bedank voor zijn rol in mijn leven.
Ik hou jullie op de hoogte.


Rebbe toen


Rebbe nu