Onder hartje Amsterdam is een 4000 vierkante meter grote speeltuin, de Tunfun geheten. In een voormalige schuilkelder (geloof ik) onder het mr. Visserplein (bij het Waterlooplein) is daar met heel veel vernuft, plezier en gevoel voor wat kinderen leuk vinden een dampend pretpaleis ingericht, waar kinderen van 2 tot 12 (of zelfs ouder) kunnen spelen, springen, hollen, racen, voetballen, snoepen, glijden, ballen, knutselen, huilen, lachen, schreeuwen en uitgeput raken. Er is geen verkeer, het regent er nooit, de tram rijdt er overheen, het is hel en hemel tegelijk.
Stel je een soort gigastraat voor, van asfalt, waar langs één kant allerlei speelkooien gebouwd zijn, naar leeftijd opgebouwd, van kleine peuters tot en met kooivoetballende en discoënde prepubers.
Het is by far de lievelingsplek van mijn kleinkinderen.
En van hun oma, want die kan, met andere ouderen, langs de andere kant van de "straat" een krantje lezen, tranen drogen, poffertjes en ijs en limonade en een kopje koffie bestellen.
Vanmiddag was ik er weer.
We moesten de speeltuin in het Vondelpark verruilen voor de Tunfun vanwege een lentebuitje.
En toen ik daar zo zat, me even een Daihatsumassage liet aanmeten (of hoe heet die hocus pocus), middenin het weldadig-helse geluid van honderden gillende vrolijke kinderen, dacht ik ineens: dit is de IDEALE plek voor een spetterend discofeest. Ik zag ineens die multiculti-kinderen veranderen in hun opgegroeide versies, die in al die kleurige, zachte plastic speeltoestellen, begeleid door een fantastische VJ of DJ, uit hun dak konden gaan.
De Tunfun als megagoeie plek voor een ultiem dancefeest.
Gratis ideetje voor de Tunfun van een enthousiaste oma!

ps: enige vlekje op de heerlijke middag was dat ik HP/De Tijd onder ogen kreeg. In de TUNFUN! HP/De Tijd is een blad dat ik liefst nooit lees (en zeker nooit koop) om mijn humeur niet te laten bederven door de zure, cynische en tevens onbenullige toon van dit blad. Maar toen het er achteloos achtergelaten zomaar lag kon ik het niet laten: ik ging erin zitten lezen! En had de pech een naar, liefdeloos, boosaardig stuk over één van mijn liefste vrienden, Cornald Maas, onder ogen te krijgen. Eenzijdig, onwaar en overbodig stuk. Met zoveel inzet geschreven dat ik dacht Zijn er geen belangrijker, machtiger mensen om zoveel vitriool op los te laten?
En toen herinnerde ik me hoe ook ik een keer, jaren geleden, genadeloos was afgeserveerd door dit blad. Met eenzelfde kwetsende inzet geschreven toen.
Ik heb het blaadje (na lezing....) gauw bij de koude poffertjes in de vuilnisbak gegooid en mijn handen goed gewassen.
HP/De Tijd, voor alle negatieve prikkelingen waar deze tijd toch al zo rijk aan is.