Het heeft even geduurd, ik heb de vakantie nog even vastgehouden, maar ik ben nu definitief ingedaald in Oranjestaat. In de hysterie-met-volle-mond van Frits Barend, het oeverloze gelul over het niet-sproeien van gras, de meisjesliefde (zelfs van Jan Mulder) voor het snoepje van het WK Marco, al is er wel kritiek op zijn kapsel ("opgebefte achterkant" volgens Claudia de Breij), de euforie rond Robben en de zenuwen voor de Ivorianen.
Maar hoeveel voetbal er ook is, en hoe totaal ontspannend en spannend ik dat ook vind, er is ook ander nieuws. Echt nieuws.
Naar nieuws.
Over vermiste meisjes, dode babies, oorlogsmissies in Uruzgan onder het mom van vredesmissies.
Over kinderen in asielzoekerscentra die zo vaak moeten verkassen dat ze totaal ontworteld raken.
De vakantie is over.
Dag zon, dag zee, dag strand.