Vanochtend hoorde ik het al, maar ik ben de hele dag zó kwaad en machteloos geweest, dat ik pas nu, middenin de nacht, kan schrijven.
De familie Youcef, over wie ik al vaker geschreven heb op mijn weblog, heeft van de IND te horen gekregen dat ze binnen 28 dagen ons, hun, dit kutland moeten verlaten.
Verdonk heeft de zweep over ze gelegd en ze moeten oprotten.
Het briefje van de IND was formeel en hard.
Natuurlijk was de familie ingeburgerd (ze hadden dat op hoorzittingen heel goed uitgelegd, vader, moeder, vier kinderen, al bijna negen jaar in Nederland, om politieke redenen gevlucht uit Algerije), maar daar kon de IND niets aan doen. Dat was hun eigen verantwoordelijkheid. Hadden ze maar het land moeten verlaten toen ze dat voor het eerst werd aangezegd.
Hadden ze maar niet steeds in hoger beroep moeten gaan.
Hadden ze hun kinderen maar niet zo goed moeten laten leren op Nederlandse scholen.
Hadden ze maar niet van Nederland moeten gaan houden.
(Die laatste 2 zinnen bedenk ik erbij, dat schreef de IND natuurlijk niet).
Voelen ze zich onveilig in Algerije?
Wat een onzin, Algerije is geen “oorlogsland”.
Was meneer politiek actief, was zijn broer daar vermoord, willen ze absoluut niet terug naar dat regime?
Dat is verleden tijd, daar gaan we het niet meer over hebben.
En als je daar familie hebt komt het toch allemaal wel goed?

Jamilla, de moeder van Kaouther, belde me vanochtend op.
Iedereen is overstuur, de kinderen en de ouders weten zich geen raad.
Wat moeten we doen? We hebben daar niks, we willen hier blijven!

Op aandringen van de lafste partij van Nederland, D66, heeft minister Verdonk haast gezet achter het “afhandelen”. In sneltreinvaart zijn de uitzettingen in gang gezet. D66, dat eerst nog een grote broek aan had over het generale pardon waar ze voor waren, over humaan beleid enzo, gaf gisteravond minister Verdonk groen licht om haar inhumane beleid uit te voeren.
Ik walg echt van de politieke partijen die tegen alle wetten van menselijkheid in de coalitie en hun eigen kont redden.
En dat terwijl 98% van de Nederlandse gemeentes voor een generaal pardon is!!

Hierachter zet ik een stuk uit de NRC van gisteravond waarin het windvanengedrag van de dames (en heren) D66 nog eens goed wordt neergezet.

Ik weet dat dit stuk rammelt en bol staat van vermenging van feiten en gevoelens, maar zo voel ik me nu.
WAT MOETEN WE DOEN?
Ik ken nou toevallig de familie Youcef, maar zij zijn maar zes uit velen.
Goeie mensen, goeie kinderen. Mensen die we hier in Nederland nodig hebben.
Die ons geen boterham uit de mond stoten, waar we ruimte genoeg voor hebben, die graag in Nederland willen blijven.
Godverdomme!
WAT KUNNEN WE DOEN?