Noem me een sentimentele dwaas, maar ik heb met tranen in de ogen gekeken naar de afscheidswedstrijd van Dennis Bergkamp in het nieuwe stadion van Arsenal. Eerst traden gisteravond de teams van Arsenal en Ajax tegen elkaar aan, in de tweede helft was het veld voor de "legends", de grote oude spelers van de teams.
Bergkamp speelde beide helften (grotendeels) mee, na de rust traden de broertjes De Boer, Edgar Davids, Glenn Helder, Giovanni van Bronckhorst, Stanley Menzo, Jaap Stam (beide helften, die is nieuw bij Ajax en oud bij Ajax), Marc Overmars, Thierry Henry, Wright, Vieira, Petterson, Seaman en ik vergeet er nog een stel. Hét ultieme kippenvelmoment was natuurlijk toen, het laatste kwartier, Marco van Basten (Bergkamp wist niet eens dat hij gekomen was) en Johan Cruijff, in de gelegenheidstenues als LEGENDS aantraden.
En zo zagen we een paar sublieme momenten van onze drie grootste voetballers van de laatste decennia, Cruijff, Van Basten en Dennis Bergkamp.
Van Basten vooral ontroerde me zeer. Want bij hem denk ik toch aldoor aan de hele verdrietige blessure-eind-topvoetbalcarrière door. En dan geeft hij een schitterend hakje, neemt de bal prachtig aan, geeft volmaakt af, HIJ KAN HET NOG!
Gisteren was voetbal weer even niet alleen een geweldig spelletje, maar ook pure emotie.
Zonder agressie, sportief, er stond niets anders op het spel dan lekker spelen en het publiek mooi voetbal laten zien.
Ik ga deze opname nog vaak bekijken.