In mijn mailbox vond ik de volgende brief.
Ik post hem, omdat deze onderneming me interessant lijkt.
En wat mij interesseert post ik opdat iemand die dit leest er ook in geinteresseerd raakt. (ik kan op deze Amerikaanse computer geen umlaut vinden, vandaar ... )
Alma Oostenwint en Huub zijn niet de echte namen. Gek dat ik dat jammer vind, ik kan altijd moeilijk aan fake-namen wennen.
Maar wat ik in eerste instantie las op de website van " Alma" vond ik intrigerend.
Ik ga het zo goed mogelijk (ik ben geen ster in continuiteit zoals jullie gemerkt hebben aan mijn weblog) volgen.
Het sluit aan bij mijn fascinatie met sterven en de gemoedstoestand waarin je raakt als je weet dat je einde nadert.

dag Hanneke,

(...)
Ik mail je omdat ik vanaf morgen, 27 augustus van start ga met eenwebsite
die gebaseerd is op het zeer intensieve dagboek dat ik bijhield in de zes weken
voordat mijn man stierf (vanaf dat we hoorden dat hij zeer ziek was, eind
september tot zijn sterven op 18 november 2000). Jij vroeg je op je weblog ooit
af, hoe dat is: te weten dat je gaat sterven. Wat je dan denkt, voelt, doet,
hoe dat is. Ik open mijn website met dat fragment van jou.

Het dagboek is in 365 fragmenten geknipt en loopt dus precies een jaar. Daarna
stopt ook mijn website en laat ik het geheel wegzeilen op het wereldwijde web.
Alles komt langs: het ziekteverloop, het praten over de dood, euthanasie, onze
relatie, het \'opruimen van de rommel\', het afhechten, vriendschap, het
sterven en wat daarna gebeurde.
Parallel aan het dagboek laat ik dagelijks twee andere weblogs lopen. In de ene
koppel ik elke dag door naar een gedicht, of een artikel, of iets anders,
steeds geïnspireerd door wat die dag in het dagboek gebeurt. In dit weblog
wordt ook het materiaal dat mijn man (hij was journalist en schrijver) had
verzameld voor een boek over zijn opa gepubliceerd. Daardoor wordt
tegelijkertijd het (literair interessante) levensverhaal van mijn man verteld.
Niet als een afgerond verhaal, maar als 'scherven'.
Het andere weblog dat parallel loopt, is mijn 'eigen' weblog, waarin ik elke
dag met de ogen van nu naar toen kijk en andersom. Hierin kan ik ook inspelen
op de actualiteit.

Die drie weblogs - het dagboek, de gedichten en de actualiteit - gaan een spel
in de tijd met elkaar aan, waardoor het dagboek in een groter verband wordt
gezet. Er is geen reactiemogelijkheid bij de weblogs zelf, maar ik heb een
uitgebreid forum opgezet waar mensen kunnen reageren, hun eigen verhalen kunnen
vertellen of met elkaar in gesprek kunnen gaan. Daarnaast is er een afdeling
met links, waarin achtergrondinformatie te vinden is.