Berichten van de Californische dorpspomp: wij wonen momenteel in een straat die te vergelijken is met een zonnige begraafplaats: nooit een levende ziel te bekennen, alles aangeharkt en bloeiend-mooi, nauwelijks verkeer. Nu had ik mijn auto (een wit ding dat zich JEEP noemt, maar meer een PCHooft-Estelle Gullit-auto is, vermomd als jeep) voor onze voortuin gezet. Plaats zat. Klein foutje gemaakt: ik had hem met de neus tegen de rijrichting ingeparkeerd. Niet eens bij nagedacht, ik kwam gewoon van die kant aangereden, wens geen overbodige stap te zetten, dus makkelijk zat: parkeren maar. Nu zijn er buren (geen idee wie) die kennelijk de NSB hier anno nu nieuw leven willen inblazen, want die hebben de parkeerpolitie van Santa Barbara gebeld: " er staat hier een witte auto met zijn neus de verkeerde kant uit..." en die hebben toch geen fuck te doen, dus meteen uitgerukt en een pittige bekeuring uitgeschreven!! Ik had nog niet eens een idee waarvoor, tot een andere buurvrouw me het uitlegde, op mijn verzoek.
Die schaamde zich zo voor haar "fellow-Americans" dat ze ons een prachtig boeketje bloemen kwam brengen!
Vanavond zag ik op de televisie, op een van de 380 kanalen, een eindeloze lezing uit een boekwinkeltje in Philadelphia, waar een schrijfster langdurig en welsprekend aan een handjevol toeschouwers uitlegde waarom de Bush-regering en de war on terrorism en de aanpak van Guantanamo Bay alle democratische verworvenheden van dit land door de goot spoelen. Het was indrukwekkend, een soort amateurtelevisie, maar buitengewoon informatief en op een rare antimanier opwindend. Kijk, op 378 kanalen zie ik rotzooi en commercials, maar ineens val je dan in een saaie mooie linkse lezing. En beland je op het kanaal van Turner, waar alleen maar oude films (ZONDER RECLAME!!) gedraaid worden. Vandaag de hele dag/avond rond Cary Grant, gisteren rond James Stewart en ga zo maar door. Dat is ook de Amerikaanse televisie!