Wie mij een beetje kent weet dat ik altijd mopper (sowieso ben ik een mopperaar) over de Nederlandse publieke omroep, die onder de dwang van de kijkcijfers steeds vlakker en commercieler wordt. Minder documentaires, minder kunstprogramma's, minder van alles, meer van entertainment. Nou ja, je kan net zo goed mopperen op het weer, dat helpt ook niet.
Nu ben ik dus in de VS, en natuurlijk kijk ik hier televisie. Er waren tijden dat je alleen al voor de televisie naar Amerika wou. Al die netten, dag en nacht beeld, het kon niet op!
Nou, dat is nog steeds zo, ik heb een paar honderd netten hier, maar ik heb er echt geen jetlag meer voor over. Wat een rotzooi en wat is het moeilijk om hier langer dan 3 minuten geboeid te worden. Vanavond heb ik het echt geprobeerd: een avond tv kijken. Is niet mogelijk, voor mij niet, althans. Soms zit je een half uur te zappen en val je van reclame in reclame. Soms zie je wel iets van nieuws, of documentaire (nou ja, een jaar na Katrina, of meneer Karr en het kindsterretje, dat soort documentaires) maar na 3 minuten "gaan ze er even uit voor een commercial break". Het is niet te doen, televisiekijken hier. Alleen het kanaal TCM (Turners Classical Movies) is leuk: alleen maar oude films, zonder reclame! Maar als je twee dagen films met James Stewart of John Wayne uit 1941 hebt gezien, word je ook een beetje flauw.
Ik zocht vanavond op Internet even de nieuwe programmering van de publieke omroep op en waarachtig, ik kreeg een warm gevoel toen ik de Nederlandse programmatitels langs zag flitsen. Toch veel kwaliteit, toch veel te beleven...
Dat gevoel gaat heus wel weer over als ik thuis ben: het is vergeleken bij hier natuurlijk een Walhalla van kwaliteit, maar vergeleken bij een paar jaar geleden een woestenij van amusement;, of het nou consumentenamusement, politiek amusement of sportamusement is. De kijker mag zich nooit vervelen.
Ik heb hier een kanaal gevonden dat Book TV heet. Een camera achter in een boekwinkel, een of twee schrijvers achter een tafel, die vertellen langdurig over de totstandkoming en de bedoelingen van hun boek(en), een dood publiekje waarvan je de achterhoofden ziet en die achterhoofden stellen lange slome onverstaanbare vragen. Heerlijke televisie!
Zo kan het toch ook?