Ik ben altijd laat met alles, maar in dit geval: beter nooit dan laat!
Ik was vanmiddag op bezoek bij mijn alleroudste vriendin (ik bedoel: zij was een half toen ik haar, net geboren, ontmoette), onze ouders waren vrienden. Enfin, ze is nog steeds één van mijn dierbaren, familie zal ik maar zeggen.
Toen ik belde keek ze een beetje verstoord: ik ben aan het sudoku'en.
Ik had me tot dan verre gehouden van deze bezigheid, de combinatie van cijfers en systematisch denken boezemt me afkeer in.
Tot Noor mij vanmiddag de grondbeginselen van het sudokuspel uitlegde. En ik was METEEN verkocht.
Ik heb al geen tijd meer voor lezen (behalve de kranten zo'n beetje), ik kom al helemaal niet tot schrijven (behalve mijn weblog zo'n beetje) en nou dit ook nog!
Ik kan zelfs niveau nul nog niet tot een goed einde brengen, maar ik voel het aan alles: dit is een nieuwe VERSLAVING.
Dokter, zijn hier operaties voor?